به نام او
ظاهراً همه قهرمانهای من به جای ورزشکارها و هنرمندان جوان، پیرمردهای حداقل بالای 60 سالند. این یکی هنوز هم مثل اسب کار می کند؛ مثل یک ژاپنی واقعی و مثل شخصیتهای فیلمهایش
به قول خودش از آخرین هاست. یعنی وقتی که مثلاً به نقاشهای منظره ساز فکر می کنی که نسلشان منقرض شده یا خیلی هنرمندهای دیگر میفهمی که این پیرمرد نیز تاریخش رو به انقضاست. او که می تواند از آن سر دنیا مرا باز و باز سرگردان کند تا نتوانم قاطع درباره هنر حرف بزنم و هر وقت می خواهم لا اقل پیش خودم و یواشکی به نوعی دست و پای خیال را ببندم یادم می آید که عاشق فیلمهای اویم که پرند از خیال و راز و پر از پرواز یکبار سوار اژدها، یکبار سوار پارا گلایدر و بار دیگر سوار جارو
شاید این همه خیال این دنیا های گاه دور دور همه سرپوشی باشد برای بدبینی شدید او. چرا بدبین است و خیلی هم و خودش هم قبول دارد. مثلاً دنیایی را تصور کنید که در آن تمدن صنعتی نابود شده است و زمین خودش را به شکل جدیدی از حیات عادت داده با جنگلهای سمّی و حشرات غول پیکر و انسانها که در جاهای باقیمانده زمین دارند جان می کنند که باغ و مزرعه شان کپک نزند و خارج از دهاتشان همیشه ماسک دارند و با همه بدبختی مشترکشان هنوز این دهات تانک می سازد تا دهات همسایه را تصرف کند و با هم در جنگند
خوب طبیعی است که چنین دنیایی بایستی دست کم هزار سال بعد از زمان ما باشد که بشود چنین فیلمی را تحمل کرد که هست. اینجاست که نمی توانم خودم را نگه دارم و نگویم چه فیلم فوق العاده ایست این " نااُسیکا شاهزاده دره باد" و مثل همیشه قهرمان داستان به طور طبیعی انسان است و قربانی همه چیز از تاریخ تا طبیعت و با این همه، همه را دوست دارد و بین همه صلح برقرار می کند و دست آخر پیروز است
شخصیتهای منفی حتی جذاب ترند مثلاً در فیلم شاهزاده مونونوکه زن زیبا و جاه طلبی هست که می خواهد ریشه جنگل را بخشکاند و از طرف دیگر همین شخص آنقدر با مردمش مهربان است که حتی جذامی ها به او مدیونند و حاضر به فدا کاری برای اویند. می بینی این خیالات خیلی واقعی تر از خیلی فیلمهای دیگری است که در همین زمان حال و همین شهر اتفاق می افتد و بین سیاه و سفیدش هیچ خاکستری ای نمی بینی
درک فوق العاده در کارهای او و کیفیت بالای جزئیات همه چیز، کودکی، پیری، درخشش فلز، حرکت ابرها و ... باعث می شود که بارها بتوانم این فیلمها را تماشا کنم و چیزهایی را که یادم رفته به یاد بیاورم مثل کودکی
ناقص می ماند اگر نگویم که این انیماتور بزرگ آهنگساز بزرگی هم در کنار خود دارد " جو هیساییشی" که این یکی بماند برای یک پست دیگر
اما درود بر هایائو میازاکی
********************************
مراجع: یکی مصاحبه میازاکی با گاردین بود و دیگری فیلمی تحت عنوان
the birch story of studio ghibli
که می توانی از گوگل دانلود کنی
