سلام ! من برگشتم.. ها

به نام او
دیگر خزعبلات بس! وقتش شد که چیزهایی اینجا بنویسم تا با هم ببالیم و بمانیم، اگر خدا بخواهد.
اول از همه من از خدمت سربازی کمال (سوء) استفاده را برای جمع کردن مشتری برای این وبلاگ کپک زده ام نمودم و اما بعد...
***
از همان روز اولی که روز اول نبود فهمیدم که این همه مدت زندگی در صنعتی و این ور و آن ور برای من لا اقل این خاصیت را داشته است که از همه گوسفند تر باشم یعنی سر به راه تر و صبور تر. با بچه ها ی خوزستان به گواهی برگه ی سفیدی که برایمان فرستاده بودند یعنی به دستور و با تهدید آمده بودیم آنجایی که باید آمده بودیم و راهمان نمی دادند. " فقط بچه های تهران تو!" و ما که نگران امریه هایی بودیم که با کلی دوندگی جور کرده بودیم مرتب با تشر دژبانها مثل گله ی بی صاحب از این ور به آن ور تارانده می شدیم. یکبار هم به نشانه ی اعتراض رفتیم وسط گاردریلهای وسط بزرگراه برق آفتاب ایستادیم. خیلی که سر و صدا راه می انداختیم می آمدند بیرون که نمی دانیم ، یا بروید صفر 2 یا میدان سپاه و همه چرند و ما سر در گم و مضطرب. با مزه اینجا بود که اتفاقی نبود یعنی وقتی بعد از کلی جان کندن که توانستم با یکی از موبایلهای باقیمانده با احمد تماس بگیرم فهمیدم که دوره ی قبلی هم دقیقاً همین آش و همین کاسه بوده است و آخر سر میدان سپاه و فرستاده بودنشان نیروی انتظامی اراک و بعد از دو هفته سگ دوی یکی از خانواده ها امریه هاشان زنده شده بود. چیزی از خاطرم گذشت ، خنده ام آمد، سری بالا کردم و نگاهم چرخید به سمت یکی از دو عکس دو طرف سر در " لا اقل تکلیفم با تو یکی روشن شد! نه؟"