کلاغ زشت نیست

و فی السماء رزقکم و ما توعدون (22/ ذاریات)

2011-02-09T17:41:00.002+03:30

به نام او
آنروز صبح همچنان باران می بارید و با این وجود نور خورشید در شرق از لابلای ابرها بیرون می تراوید و رنگین می کرد. درختان مست جوانی بهاریشان، همه جا جوانه های جدید داشتند و تمیز و عطر زده با نسیم حرکت می کردند. آب زلال باران همه جا در چاله های خیابان، تکه های آسمان بود روی زمین به چشم می خورد و همین بود که یاد افسانه آفریقایی که در بچگی خوانده بودم افتاد که تعریف می کنم؛

زمانی آسمان نه تنها خیلی نزدیک بود و دست یافتنی بلکه خیلی هم خوشمزه بود! هیچ کس گرسنه نمی ماند ، هر که هر وقت که می خواست دست دراز می کرد و تکه ای می کند و می خورد تا آنکه روزی آدمی حریص بیش از حد کند ولی نتوانست بخورد و آسمان که دید قهر کرد و بالا رفت.
**********************************

در حاشیه: مفهوم بهشت آغازین به شکلهای مختلف، مثل بهشت آدم و حوای خودمان و بعد قهر با آدمی در بسیاری از ادیان وجود دارد.

ماهواره و صدا و سیما

2011-01-25T10:08:00.002+03:30

به نام او
دوستی فتوای یکی از مراجع را به من نشان داد که استفاده از دستگاه رسیور ماهواره را به شرط آنکه فقط بتوان با آن شبکه های استانی را تماشا کرد و لا غیر مجاز دانسته بود.... وقتی دیدم خنده ام آمد و گفتم ندیدن کانالهای ماهواره آنقدرها هم سخت نیست، سخت دیدن صدا و سیما است و این حکایت از گلستان سعدی تعریف کردم که؛

یکی را زنی صاحب جمال جوان درگذشت، و مادر زن فرتوت، به علت کابین در خانه متمکن بماند. و مرد از محاورت او به جان رنجیدی، و از مجاورت او چاره ندیدی. تا گروهی آشنایان به پرسیدن آمدنش. یکی گفتا چگونه ای در مفارقت یار عزیز؟ گفت نادیدن زن بر من چنان دشخوار نیست که دیدن مادر زن.

آرزو، اندیشه و بخت

2011-01-14T09:13:00.002+03:30

به نام او

" به رویاهایت فکر کن!"

" امسال حواست را جمع کن!"

اینها بعضی از شعارهای بانکهای وطنی است برای شرکت در قرعه کشی ، هر بار که این شعارها را می بینم یاد کلامی از مولای متقیان می افتم که شاید روزی بر دیواری دیده ام، با این مضمون که
آدمی هر چه اندیشه اش قویتر می شود به اندیشه اش بیشتر تکیه می کند و هر چه ضعیفتر به بختش.

در واقع دو موضوع اینجا مطرح است یکی اینکه ما چه آرزوهایی داریم؟ و دیگری اینکه چگونه برای رسیدن به آنها تلاش خواهیم کرد؛
حکمت 219 نهج البلاغه م گوید که " قربانگاه اندیشه ها، زیر برق آرزوهاست."

اما حتی اگر عقل، فقط عقل معاش هم باشد و حتی اگر اشکالی نداشته باشد که آدمی آرزوهای پر زرق و برقی داشته باشد و دنیا او را از آخرت غافل کند، باز هم تکیه بر شانس و اقبال، به وضوح با آن عقل دنیایی هم در تعارض است، راستش من یکی در سود اقتصادی این شعارها هم شک دارم، یعنی درست است که جمع آوری سرمایه های خرد و استفاده از آنها منفعت اقتصادی برای کل جامعه خواهد داشت، اما هرگز نباید فراموش کرد که این شعارها و این شیوه ها مخل فکر سالم و روحیه تلاشگری در جامعه است.

مناجات خمس عشر (نیایش پانزده گانه)

2010-12-05T18:55:00.003+03:30

به نام او
همه دلشان می گیرد؛ خیلی ها از دست خودشان به تنگ می آیند؛ بعضی ها دلشان می خواهد که نیایش کنند؛ اما هیچ کس، هیچ کس بهتر از چهارده معصوم نمی تواند.
با اینکه اکثر دعاهای ما به مناسبت موقعیتی است که دری از درهای آسمان باز است و نسیمی از لطف پروردگار جاری است، مثل مناجات شعبانیه، دعای عرفه، دعای ابوحمزه (سحرهای رمضان) و مانند آن اما دعاهایی هم هستند که از پایین به بالا جریان دارند و شاید این دعاها به همین دلیل از نیاز سر ریز ترند، نیاز بنده گنه پیشه به توبه، نیاز بنده شکوه دار به درد و دل، نیاز بنده ترسیده به امان، نیاز بنده امیدوار به امید ....
مناجات خمس عشر، شامل پانزده نیایش کوتاه و مختلف است که هر کدام از احوالی از بنده ها حکایت می کند و دری از درهای رحمت پروردگار را می کوبد.... هر چه خواستم چیزی بنویسم، جمله ای را سوا کنم دریغم آمد که اصلاً مرا چه به این حرفها!؟
متنش را نتوانستم در اینترنت یکجا پیدا کنم، البته در مفاتیح هست، اما صوتی اش را می توانی از اینجا
http://www.aviny.com/voice/doa_ziarat/khamseh.aspx
برداری.

راستی التماس دعا.

کتابهای گویای رادیو فرهنگ

2010-11-05T21:13:00.002+03:30

به نام او

دلم نیامد به شما نگویم، چیزهای خوبی در کتابهای گویای رادیو فرهنگ پیدا می شود، من یکی که با تذکره الاولیا کلی خوش بودم.

http://radiofarhang.ir/index.php?option=com_content&task=blogcategory&id=939&Itemid=133

ما و ما

2010-10-08T17:29:00.003+03:30

به نام او
هنوز صورتش را به پنجره کوچک روی در چسبانده بود، شبیه پنجره در سلولهای زندان اما شیشه دارش، سعی کردم به روی خودم نیاورم اما می دیدم که حالا خیلی چیزها را به جای ماژیکهای رنگی، با همان ماژیک سیاه می نویسم، این یکی دیگر از شامورتی بازیهایی بو د که در کنار تعریف کردن خاطره و لطیفه، جملات قصار برای درآوردن کلاس از چرت و یکنواختی به کار می بردم.
بالاخره طاقتم سرآمد، گفتم هر چه از دست این دانشجوها می کشیم اینام روش! و با دست و سر اشاره اش کردم که چه کار؟ سرایدار کلیدها را نشانم داد و بعد از چند ثانیه رفت.
به درس ادامه دادم تا وقتی که شاید ده دقیقه بعد برگشت و بعد از کمی صبر در را باز کرد که استاد تا ساعت چند کلاس طول می کشد؟ گفتم رسمی اش تا ساعت نُه اما نگران نباش ما زودتر تمام می کنیم.... در ضمن سرپا خسته می شی بفرما بشین! و با دست به صندلیهای کلاس اشاره کردم.
گفت: نه من چیزی سر در نمی آرم!
نگفتم: معلومه! یا چه ربطی داشت؟ به جایش کمی از متلک خودم دچار عذاب وجدان شدم و راستش را گفتم: ...تا ده دقیقه دیگر کلاس تمام می شه.
وقتی رفت رو به کلاس گفتم این بنده خدا وظیفه اش اینه که درها را ببنده و چراغها رو و من وظیفه ام اینه که درس بدم، اگر می دونستم دانشجوها بیشتر می کشند تا خود نُه درس می دادم... البته شمام تقصیری ندارید توی صنعتی اصفهان ترمودینامیک دو تا سکشن یک و نیم ساعته بود، اون هم اول صبح...
می دانستم بعضیهاشان شهرستانی اند و تا شوشتر و یا دورتر باید بروند، هر چند در جواب غرغرهاشان گفته بودم شکر خدا اینجا که نرکده است... دختر که نیستید از چی می ترسید؟
وقتی بالاخره کلاس تمام شده بچه ها ایستادند تا اول من از کلاس بیرون بروم، اما وسطهای راهرو نرسیده چراغها به طرز اسرار آمیزی خاموش شدند، که شانس آوردم در پله ها کله پا نشدم، ساعت هشت و ده دقیقه بود.

ضربه

2010-09-01T11:30:00.001+04:30

به نام او
حدیثی است از پیامبر که ضربه علی در جنگ خندق برتر از عبادت جن و انس است.
در این گفته پیامبر چیزی هست که هر بار که می شنوم برای من تداعی می شود و آن مفهوم ضربه است، که تجرد از زمان خود به خود در آن مستتر است، چیزی که اگر بر آن تامل کنیم و بدانیم که راستی زمان در اینجا به صفر میل می کند، شاید خیلی ناراستیهای عقاید و خیالات ما را بشوید.
خیالاتی از این قبیل که چقدر فرصت دارم چند سال گذشته و چند سال مانده؟ راست است که تقید انسان به زمان موجب خسران اوست اما رستگاریش بی زمان است و راه رستگاری نیز و این خیالات خود رهزنی است.
در اینجا بد نیست که ذکری از تبلور ذن در آیین سامورایی ها کنم هر چه هست آنها مفهوم ضربه را می فهمیدند چه در ضربه شمشیر و چه در لحظه رها کردن زه کمان و امثال آن.
در کتاب ذن در هنر کمانکشی وقتی نویسنده غربی کتاب به مرشد خود یادآوری می کند که چهار سال را در ژاپن گذرانده است و مدت اقامتش محدود است (ولی هنوز چیزی را که باید درک نکرده است)، استاد به سادگی پاسخ می دهد که راه نیل به هدف اندازه پذیر نیست. هفته ها، ماهها و سالها چه اهمیتی دارد؟
(ذن در هنر کمانکشی، اوگن هریگل، ترجمه جاوید جهانشاهی، چاپ اول 1367، نشر پرسش).

سیرت رسول الله (غزو بدر)

2010-08-22T21:42:00.002+04:30

به نام او
... و سید تیری بی پیکان در دست داشت و صف لشکر خود به آن تیر راست می داشت. در میانه ی صف« یکی از صحابه راست بنا ایستاده بود و نام وی سواد ابن غزیه بود و سید آن تیر که به دست داشت سخت بر سینه ی وی باز نهاد و وی را گفت «راست بایست!»
سواد دست بر سینه ی خود نهاد و گفت «یا رسول الله، مرا درد برخاست. اکنون، مرا بر تو قصاص است. و خدای تو را به راستی به خلق فرستاد و ظلم و حیف در حضرت تو نگنجد.»
سید جامه از سینه خود برگرفت و گفت «یا سواد، بیا و همان تیر برگیر و بر سینه ی من نه، همچنان که من بر آن تو نهادم.»
سواد گفت« شاید.»
و چون سید سینه ی خود برهنه کرد، سواد برفت و بوسه ای بر سینه ی مبارک وی نهاد و دور باز رفت بایستاد.
پس سید سید گفت « چرا چنین کردی؟»
گفت « یا رسول الله« حال چنین است که تو می بینی و کاری چنین فرا رسیده است و من می ترسم که آخر عهد و آخر عمر من خواهد بود و من فرصتی چنین یافتم و با خود گفتم که پیش تر از آنکه مرا مرگ رسد، بهانه ای سازم و روی خود بر سینه ی مبارک تو نهم، تا چون بمیرم، حق تعالا بر من رحمت کند.»
پس سید بر وی دعا کرد و ثنا گفت و گفت « برو که حق تعالا بر تو رحمت کرد و تو را از آتش دوزخ برهانید.»

سیرت رسول الله (ترجمه ی سیرت ابن اسحاق) / ترجمه: رفبع الدین اسحاق بن محمد همدانی. (قاضی ابرقوه) ؛ ویرایش متن جعفر مدرس صادقی- تهران : نشر مرکز 1373. صص 284-285

فرازهایی از دعای ابو حمزه ثمالی

2010-08-20T11:36:00.006+04:30

به نام او

خداوندا! من راههای خواهش از تو را گشوده می بینم و چشمان امید بندگان را به درگاهت پر آب می یابم و یاری جستن از فضلت بر آن کس که آرزویت را دارد مباح و آسان است و درهای دعای فریاد خواهان به سوی تو باز است و می دانم که به یقین تو در مقام اجابت امیدوارانی و مراقب پریشان حالان...

مادر

2010-07-16T12:44:00.001+04:30

به نام او
مادران در بهشتند نه بهشت است که زیر پای آنها است
بهشت است که مقید است نه مادر

محاصره

2010-06-05T12:32:00.004+04:30

به نام او

چگونه فراموش کنم؟ ...وقتی همه عمر در محاصره این آبی بیکران بوده ام.

حدود حماقت

2010-05-29T22:25:00.002+04:30

به نام او
بعد از کلی ماجرا و کلیه درد، بالاخره از تهران به خانه رسیده بودم، خلاصه آن شب ساعت دو و نیم با درد بیدار شدم و بعد از کمی تحمل و خود درمانی، بابا هم بیدار شد و مرا به اورژانس رساند از قضا همانجا درد آرام شد و با این حال یک شیاف خرج ما شد، وقتی برگشتم خانه مادر هم بیدار شده بود و به من چای داد و گفت : طناب امیر را بردار و برو طناب بزن!
گفتم: طناب خودمه!
بعد کمی فکر کردم....
یکی از چیزهایی که از این درد لعنتی دوست دارم البته بعد از آرام شدن آن، این است که حدود حماقت مرا عریان نشانم می دهد.

2010-05-29T22:21:00.002+04:30

به نام او

سرم را که برگرداندم دیدم، بعضی از بچه های کلاس می خندند، نگاه کردم پای تخته به عادت نوشته بودم
به نام او

تاملاتی بر مفهوم وطن(3)

2010-05-07T19:53:00.000+04:30

به نام او
این وطن جایی است کو را نام نیست
این وطن مصر و عراق و شام نیست

نمی دانم تا به حال شده است که خودت جایی باشی و دلت جایی؟ یا بهتر بگویم، تا حالا چند بار همان جایی بوده ای که دلت می خواسته باشی ؟ یا همان جایی که می دانسته ای جای توست و تو به آن جا و آن جا به تو تعلق دارد.
اصلاً مهم است؟ آیا ممکن است که آرامش و آسایش و یک کلام خوشبختی در جای دیگری تجربه شود و یا تداوم یابد؟
آیا چنین جایی وجود دارد؟ اگر هست، یگانه است؟ از قبل بوده یا باید آنجا را بسازیم و خلق کنیم؟ می تواند مجازی باشد؟ یا لزوماً باید واقعی باشد؟
آیا بودن کفایت می کند؟ نمی دانم چطور بگویم ، ولی تا به حال شده است، جایی باشی و دلت برای همانجا تنگ باشد؟ مثل وقتی که داری به سفر می روی و هنوز نرفته، فقط با خیال رفتن دلت برای مثلاً خانه یا شهرت تنگ شده است.
آیا وطن یعنی همین؟
این سوالات و خیلی سوالات دیگر مرا رها نمی کنند و راستش هر چه دست و پا می زنم که حداقل به سامان به آنها نزدیک شوم، مغشوش تر از این حرفهایم و البته فرصت هم دست نمی دهد.
راستی تو چه می کنی؟ بالاخره، می روی یا می مانی؟
**************
در حاشیه: نمی دانم آلبوم Spirit برایان آدامز را شنیده ای؟ به خصوص آهنگ Here I amرا؟
http://www.mp3lyrics.org/b/bryan-adams/here-i-am/
http://en.wikipedia.org/wiki/Here_I_Am_(Bryan_Adams_song)
البته زحمت پیدا کردن خود آهنگ با خودتان.

امروز و فردا

2010-05-03T22:59:00.002+04:30

به نام او
نوشته بود: بهترین وسیله برای تحمل امروز، فردا است.
خندیدم و گفتم این جمله که فحش است!
بعد برایش خواندمش، گفت خیلی هم بیراه نمی گوید.
گفتم: مشکل اینجاست که فردا همیشه فردا است و امروز همیشه امروز است.
گفت: یعنی به نظر تو نمی شود آدم امروز زحمت بکشد و تحمل بکند تا فردا آسوده و موفق باشد؟
گفتم: من به جمله دیگری اعتقاد دارم که به نظرم مال مارتین لوتر است و آن اینکه
اگر بدانم دنیا فردا تمام می شود امروز نهال سیب خواهم کاشت.
خودت... مقایسه کن
******************
در حاشیه به گمانم نوشتن در این وبلاگ که تعداد خوانندگانش به عدد انگشتان دستی که به طور تصادفی در یک حادثه دلخراش چند انگشتش قطع شده است، نمی رسد دست کمی از کاشتن نهال سیب این بزرگ ندارد و به خودی خود موید اعتقادات فرازمانی نگارنده است.
در حاشیه دوم به نظرم می آید که حرفم کاملاً منطقی است اما شک دارم که به اندازه کافی روشن باشد، شما متوجه شدی؟ یا بهتر است بگویم موافقی؟

نقاشی های کوشا و من

2010-04-29T23:26:00.002+04:30

به نام او
یکی از راههای آرام و سرگرم نگه داشتن کوشا، نقاشی کردن برای او بود، به این ترتیب که بابایا یعنی ببعی، هاپو یعنی هاپو، جوجو یعنی جوجه و الی آخر و هر بار که مادرش، بی طاقت می شد، برو پیش دایی (یعنی من) برات نقاشی بکشه و او هم دفترش را بر می داشت و می آمد که دایی! دایی! ما هم که ناسلامتی نقاش خانواده ایم و می پرسیدم: دایی چی برات بکشم؟ و او هم مثلاً می گفت بابایا ، مشکل کار این جا بود که هنوز این جانور ناتمام بود که یاد جانور دیگری می افتاد، البته من معمولاً یک مداد هم به کوشا می دادم که مشغول باشد و او هم مشغول خط خطی کردن، بابایا و هاپو و جوجویی می شد که داشتند با هم فوتبال بازی می کردند (توضیح اینکه هاپو دروازه بان بود) و با مزه ترین قسمتش این که او همه نقاشیهای دایی را خط خطی می کرد اما کافی بود یک خط روی خط خطی هایش بکشی تا دادش به هوا برود، البته من هم بلد بودم چطوری انتقام بگیرم که کنار خط های منحنی او یک خط زیگزاگ می کشیدم که خب حالا اگه مردی یک خط این شکلی بکش! که نمی توانست و کلی می خندیدیم!
خیلی خوش می گذشت.

ز رقیب دیو سیرت به خدا همی پناهم

2010-04-23T22:25:00.002+04:30

مردم

2010-03-10T21:24:00.000+03:30

به نام او که پروردگار مردم است
من خیلی فکر کردم و به گمانم چیزهایی برای نوشتن در مورد مردم دارم،
قبل از همه به گمانم فرمان
بگو پناه می برم به پروردگار مردم (سوره ناس)
به خودی خود، نوعی شرافت به مردم می دهد، مثلاً چقدر دور از ذهن است که گفته شود، پروردگار کافرین، یا پروردگار منافقین،
اما مثلاً اگر جایی گفته شود پروردگار گنه کاران، لطفی غیر قابل انکار در این عبارت است که یعنی گنه کارانی که با وجود عصیان و نافرمانی، هنوز در پرتو رحمت حقند و هنوز درهای توبه به روی آنها باز است و به گواهی احادیث ما (البته در جاهای دیگر) اگر می دانستند از شوق جان می دادند...
تازه بعد از آن دو بار دیگر با الفاظ
پادشاه مردم (ملک الناس)
و اله الناس
تاکید می شود.
از طرفی جالب است که تقریباً هر جایی که در ماثورات دینی، لفظ ناس یه کار برده می شود، همان لفظی که به قول دکتر شریعتی حتی مفرد ندارد، همیشه اگر نگوییم تحقیر حداقل نوعی تحدیدوجود دارد و از این بابت ناس بیشتر در فارسی ما به لفظ عوام نزدیک می شود؛
مثلاً
مردم خوابیده اند و وقتی که می میرند، بیدار می شوند.
که به وضوح به محدودیت شعور مردم در زندگی قبل از مرگ اشاره می کند
در خود سوره ناس بعد از ذکر نامهای پروردگار، مستقیماً چیز مثبتی در باب مردم گفته نمی شود، که آنها یا مبتلایند به وسوسه های شیاطین و یا بدتر از آن خود شیطانند و وسوسه گرند.
سوره ناس خیلی صریح و خلاصه است و به همین دلیل، تعداد عناصر اصلی آن را به راحتی می توان شمرد،
اول خدا
دوم شیطان
سوم مردم
و چهارمی که رابطه بین اینها و امر پروردگار است که پناه بردن است از شیطان مردم به پروردگار مردم.
*******
نکته بسیار مهم دیگر، با وجودی که لا اقل من دلیلی برای محدود کردن این فرمان نمی شناسم اما اول کاربرد این فرمان خاصِ پیامبر است و اگر به این جنبه خاص فرمان توجه کنیم؛
که
(ای پیامبر) بگو پناه می برم به پروردگار مردم
(یعنی هم بگو و هم پناه ببر، که پیامبر صدق محض است.)
از طرفی هر طوری که حساب کنی پیامبر خود جزو این مردم نیست، یعنی اگر یک نفر نباشد او پیامبر است ولی مگر ممکن است که کسی به پروردگار کس دیگری پناه ببرد؟
که پروردگار یکتا است پس چرا به نام پروردگار دیگری بخوانمش؟
اینجا جای تامل دارد...
*******
در حاشیه:
یادمان بماند که مردم زمان پیامبر بهتر از مردم ما نبوده اند به خصوص که سوره ناس مکی است.

در دفاع از خودم

2010-01-23T10:41:00.000+03:30

به نام او

این روزها اینترنت Dial-up من هم قوز بالا قوز شده است، و همین است که با عرض شرمندگی دیر به دیر به بلاگم می رسم، حتی وقتی که مستقیماً درباره خود من اظهار نظر شده است و قضیه برایم خیلی جدی است ...

اما بعد

فراموش نکنید که درست است که دو پست من به آدرس و بهتر بگویم به بهانه آقای ساعی بوده است اما هدف اصلی من نقد این طرز نگاهی بوده که شاید از نظر خیلی ها هم منطقی و صحیح بیاید و ایشان را نماینده عقلایشان می شناخته ام و برای همین هم به شکل یک نظر برای آقای ساعی نبوده و پست هایی بوده در بلاگ شخصی خودم.

از طرف دیگر به عقیده من بین سیاه و سفید طیف بسیار گسترده ای از خاکستریها وجود دارد که هدف من صحبت با آنها بوده است و همین که حتی کمی شک کنند، هم به نظر من پیشرفت است،

بگذریم...

وقتی آقای ساعی در نظر شان درباره من فرموده بودند که حیف که ما شما را به جا نیاوردیم،

من بعد از خنده چیز دیگری هم به ذهنم خطور کرد و آن اینکه می شود به جای زیر و رو کردن حافظه مبارک، به خود بلاگ رجوع کرد یعنی حتی اگر اسم طرف را هم ندانی (که البته در بلاگ من لو می رفت)، روزشمار افکار مهم نویسنده، قطعاً شناسایی با ارزشی از او خواهد بود،

و برای همین هم به عقیده من نوشتن در بلاگ خود به خود کار شجاعانه ای است البته دوستانی مثل محمود، خدایار یا آقای ساعی که اسم خود را هم در بلاگ ذکر می کنند، شجاع ترند....

غرض اینکه با مراجعه به پستهای همین بلاگ خیلی چیزها روشن می شود، مثلاً اینکه از همان ابتدا این بلاگ به نیتی شروع شد

و این که من درباره خودم نوشته بودم که

من مسلمانم و به خدا اعتقاد دارم

این برای خوشایند هیچ کسی نبوده است و بر می گردد به همان نیت آغازین که اگر به تاریخ شروع بلاگ دقت کنی، می بینی که چندان هم جدید نیست، حداقل خیلی پیش تر از وقایع و شلوغیهای اخیر، از طرف دیگر هرگز دلم نمی خواسته در این بلاگ سیاسی بنویسم و به دلایلی که برای خودم محترم است، همیشه آنرا دامی می بینم که باید از آن احتراز کنم تا این آخری که دیگر به اینجایم رسید...

و شکر خداوند بزرگ که مرادم و اعتقاداتم طوری نبوده که کسی بتواند آنها را به بازی بگیرد،

حتماً من بد نوشته ام که برخی دوستان مرا اشتباه گرفته اند و این در مورد جمله ای که محمود از من ذکر کرده است، نیز صادق است.

بله درست است، من آگاهانه از تایید یا رد توجیه های فرمانده نیروی انتظامی و یا به قول محمود باز کردن حقیقت وقایع این روزها طفره رفته ام، و به جای آن حکمی گذاشته ام که به عقیده من تحت همه حالات این جنایت، چه انجام آن به دستور، چه کله خری بعضیها و چه اصلاً کار عناصر ضد حکومت و غیره، درست در می آید. به نظرم اصلاً چیز عجیبی نیست که در مجادله بیشتر به چیزهایی که طرف مقابلت هم تایید کرده است مثل کهریزک، استناد کنی تا حوادثی که نمی پذیرد.

و با این تفاسیر راستش من هنوز نفهمیده ام که به قول محمود چه چیزی را باید توضیح دهم که چگونه؟

ضمن اینکه من هدف دیگری داشته ام، تمام چیزی که من گفته ام و می گویم، خطر احساسی کردن (یا بهتر است بگویم شدن) فضا است و در این مورد فکر می کنم محمود هم با من هم عقیده باشد، که اگر نبود؛ نامه آقای سحابی را در بلاگ خود نمی گذاشت و هرگز هم انکار نکرده و نمی کنم که مسئول اول اتفاقات به هر شکلی که رخ داده باشد، نظام است.

اما علاوه بر خصوصیات فردی من که ذاتاً آدم محتاطی هستم، چیزهای دیگری هم هست که سبب می شود این قدر دست به عصا بروم ؛

اولاً حقیقت بسیار دردناکی است اما با اینکه شاید در پایتخت یا برخی شهرهای بزرگ خیلی نمایان نباشد، من بسیار دیده ام که به سادگی فریب فریبکاریهای صدا و سیما را می خورند و راحت باور می کنند که در عاشورا عده ای برای هتک حرمت به امام حسین تجمع کرده اند! متاسفانه باید بگویم که تخمین من از عده این افراد اصلاً کم نیست و بخش قابل توجهی از جمعیت مملکت ما است.

دوماً همان طور که دیگران هم گفته اند، جنبش سبز از تفکرها و گروههای بسیار متکثری تشکیل شده است که گرچه در مخالفت و اعتراض هم داستانند، یعنی در نمی خواهیم ها، اما در چه می خواهیم اشتراک روشنی ندارند که قطعاً بسیار خطرناک است و به همین دلیل به نظر من می رسد که مدارا فوق العاده لازم است.

سوماً به شدت اعتقاد دارم که در شرایط فعلی باید تمایز دین حقیقی را از دینی که وسیله و دستاویز نظام حاکم است، نشان داد و برای این کار لازم است که از خود دین کمک گرفت.

این روزها زیاد می بینم که خیلی ساده مرزبندی می کنند، زشت تر از همیشه از روی سر و وضع، ریش، یا مثلاً شرکت در دعای ندبه و نماز جماعت به نظر من این خطر جدی است، چیزی که ظاهراً حکومت هم از آن هیچ ابایی ندارد و در پی تشدید آن است.

در نهایت از همه کسانی که بلاگ مرا می خوانند و یا در آن نظر می گذارند، تشکر می کنم.

جواب آقای حسین ساعی

2010-01-03T12:19:00.002+03:30

به نام او
هنوز هم نمی دانم که آیا جواب شما را اصلاً لازم است بدهم؟ منظورم این است که آنچه من می بینم سوابق تاریخی نیست که من یک کتاب باز کنم و تو یک کتاب و من یک سند و تو یک سند چیزی که من می بینم رویه جاری ظلم است آن قدر آشکار که کتمان آن نا شدنی است نه تنها در مصادیق واضح و تایید شده ای مانند کهریزک، بل در عملکرد هر روزه صدا و سیما، نه تنها به شکل موردی در این دستگاه دولتی یا آن یکی که در رویه کلانی مثل خدمت نظام وظیفه برای همه... و تو هم می بینی بی شک می بینی و می دانی... تفاوت آن جا است که من می بینم و قضاوت می کنم تو می بینی و توجیه می کنی،
بلی من اگر خدا بخواهد به قرآن اعتقاد دارم اما وقتی صحبت یکی از ائمه جمعه تهران را که آیه
و مژده باد بر آنان که گفتار را می شنوند و بهترین را پیروی می کنند
را می خواند، می شنوم و از سوی دیگر می بینم که
از بعد از انتخابات صدا و سیما ناگهان آزادی موضعی را (که چه دلیلی به جز به پای صندوق کشاندن مردم به هر قیمتی داشت) را با سانسور شدید یک طرفه جایگزین کرده است (و گر نه تو چند بیانیه آن طرف شکست خورده را از صدا و سیما شنیده ای؟ )
ایمان می آورم که قرآن ابزاری است برای این حکومت و نه بیشتر...
تحریک و سواری گرفتن از موج احساست همراه با عقل گریزی واضح و آشکار صدا و سیما نتیجه ای جز رو در رویی من و برادرانم نداشته است، دوست گرامی اگر متن قبلی مرا خواندی و بعضی جاهای آنرا زیبا یافتی تعجب نکن! ما از یک ریشه ایم... قسم نمی خورم اما دل خونم که بلاگ دو برادرم را می خوانم که هر دو شکایت خود را به امام زمان می برند و هر دو به خون هم تشنه... چرا؟ راستی چرا؟
نظر سوم پست قبلی که حذفش کردم، مال رفیق معتقدی بود شاید حتی به ظاهر شریعت پای بند تر از شما اما به جد معتقد بود که اگر امام زمان بیاید سر شما بریدنی است، که قسمهایتان دروغ است، حذفش کردم چون اعتقاد دارم که اشتباه می کند، اما این اشتباهات مال همان عقل گریزی است که گفتم، یکی از همان ابزارهای ظالمانه و همین می شود که مخالفان هم باور نمی کنند که دو ماشین نیروی انتظامی که وسط شهر تهران مردم را زیر می کنند، توطئه دشمنان است، آنها هم خون جلوی چشم عقلشان را می گیرد.... آخر اگر فتنه است آدم عاقل که مثل شما و دوستان شما در جاده مه گرفته تخته گاز نمی رود.
یک هفته فقط خشمگین نظر آن بنده خدایی بودم که زیر پست شما در باره آقای منتظری نوشته بود؛
(نقل به مضمون) شب یلدایی چه سوال نکیر و منکری می شود؟
انگار که عالم بعد از مرگ از زمان این دنیا تبعیت می کند؟ نمی دانم ... من که دسته آخر جز تهمت ساده لوحی که اینجا یعنی به آنچه اعتقاد داری عمل کنی، گناهی برای آقای منتظری ندیدم و نمی توانم جلوی خودم را بگیرم و حدیث نبوی را یادآوری نکنم که
اکثر اهل بهشت ساده لوحانند (به عربی بلها)
بگذریم غرض نقد حال ایشان نبوده و نیست غرض نقد شما و دوستانتان است، غرض این است که فراموش نکنیم که هر روز، روز عاشورا است و همه جا کربلا است چه آنروز که امام حسن (ع) با معاویه صلح کرد و حکومت را به او بخشید که نمی دانم، شاید ایشان به اینکه حفظ نظام اوجب واجبات است، اعتقادی نداشته است و چقدر سختم می آید وقتی در یکی از دایره المعارفهای غربی درباره ایشان می خوانم که از نظر سیاسی ضعیف بوده است، راست می گوید اگر اساس سیاست دروغ و فریب است، حضرت امام حسن (ع) ضعیف بود.
اما بدون هیچ شک چه آنروزی که حضرت با معاویه پیمان صلح بست و چه آنروزی که به قول تفسیر طبری
چندانی تیر بر جنازه حسن انداخته بودند که جنازه چون نیستانی بود. پس حسین ابن علی گفت حسن مرا وصیت کرد که اگر چندان که یک کف خون ریخته می شود اندر آن که مرا هم پهلوی پیغامبر به گور کنید، حرب مکن و مرا به گورستان بر!
(ترجمه تفسیر طبری، قصه ها، ترجمه جمعی از علمای ماوراءالنهر؛ ویرایش متن جعفر مدرس صادقی- تهران: نشر مرکز ص 390)
آنروزها هم عاشورا بود و آنجا هم کربلا بود. می دانم که می گویی راه آن است که پشت سر ولایت بایستی تا تشخیص دهی، من هم قبول دارم اما این جاست که فرق ما است که تو قسم می خوری به خدا که اگر امام زمان بیاید قطعاً پشت سر او خواهی بود و من در این زمان غیبت، لرزان و ترسان از خدا می خواهم که فردایم را نمی دانم، شاید سی شب چهل شد و من هم به گوساله پرستی افتادم.
ببخش اگر تند رفتم، اگر جوابت را ببینم و بخوانم خوشحال خواهم شد اما انتظار جواب دیگری از من نداشته باش. تا همین جا هم زیادی گفته ام،
فراموش نکن ما اعضای یک بدنیم، باشد که دلمان بیشتر به حال خودمان بسوزد.

اوست که هدایتگر است.

حق و باطل

2009-12-22T11:23:00.000+03:30

به نام او
بعد از مدتها ندیدن حسین، فهمیدن این که تغییری نکرده است زیاد سخت نبود، کافی بود که شعار بلاگش را می خواندی همان که می خواهم در این مطلب در باره اش و يا بهتر بگويم در باره این طرز نگاه بنویسم ؛
یک چریک وقتی که نیروهای خودی را گم می کند به خط آتش دشمن نگاه می کند
http://mhosseinsaei.blogfa.com/post-71.aspx
************
اساساً حق در نفس خود جمع است و لذا نبرد حق بر علیه حق محال است که حق یکتاست ولی باطل پراکنده است و نا پایداری و فنای حتمی اش که قرآن می فرماید انّ الباطل کان زهوقا از همین است و به همین جهت هیچ عجیب نیست که باطلی بر علیه باطل دیگر بجنگد کما اینکه بسیار در تاریخ نظایرش را خواهی یافت که دو حاکم هر دو ستمگر و خود کامه بر سر تصاحب جایی یا چیزی که حق هیچ کدامشان هم نبوده با هم جنگیده اند و قومی قربانی این نبرد ظالمانه.
پس لزوماً دلیل نمی شود که هر جا نبردی هست حتماً حق و باطلی باشد که به مجرد یقین بر باطل بودن یک طرف، حق بودن طرف دیگر اثبات شود و این همان نحو استدلالی است که متاسفانه این روزها زیاد از جماعتی از مذهبی ها می شنویم.
آخر اگر شما چریک شده باشید که از قبل انتخاب کرده ای که طرفدار کدام طرفی و می ماند کدام سمت آتشت را نشانه بروی ولی اگر
مثل من چریک نباشی چطور؟ یا اگر باور نداشته باشی که فرمانده ات معصوم است و به خودت اجازه بدهی که گاه گاهی بپرسی که حالا چی؟ شاید او هم تغییر کرده باشد یا اشتباه کند، آن وقت شاید دلت نخواهد در این نبرد باطل علیه باطل شرکت کنی شاید دلت نخواهد که به این حاکمین ظالم اجازه دهی که از تو برای مقاصد خودشان استفاده کنند.
و از کجا می فهمی که هر دو ظالم اند خیلی آسان است، از اینکه هر دو ظالمانه رفتار می کنند، ابزارهای ظالمانه مشابهی دارند و برای منافع خودشان به راحتی دروغ می گویند، راحت جای اکثریت و اقلیت را در رسانه هایشان عوض می کنند و تو اگر منصف باشی تشخیص می دهی، فریبکاریهایشان، ریا کاریهایشان، ارعابهایشان، گردن دیگران انداختن هایشان را.
البته همیشه حقی هست، بی گمان همیشه حقی هست حداقل بازتاب او را در دلت می یابی، به امید آن که روزی آن حقیقت و حجت ظهور کند و ما آنقدر شقی نباشیم که بتوانیم بپذیریم.
و سخت است، سخت است در زمانه باطل علیه باطل زیستن و متعادل بودن و به قول حضرت علی علیه السلام در فتنه ها مانند شتر دو ساله ای که نه پشتی برای سواری دارد و نه پستانی برای دوشیدن دارد باشیم(حکمت 1 نهج البلاغه)، سختش این جاست که باطل همیشه خود را به شکل حق در می آورد، همیشه بهانه ای هست، گاهی وقتها هم به طور موقت از حقیقتی استفاده می شود اما هدف همان باطل می ماند و در این مواضع می توان با احتیاط و بدون تایید یک طرف، همراهی کرد اما مقدس کردن یک طرف اطلاقی میاورد که راه همه چیز را می بندد.

طفيل

2009-12-13T14:40:00.000+03:30

به نام او

حافظ می گوید:

طفیل هستی عشقند آدمی و پری

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

و در حدیث قدسی است که

لولاک لما خلقتُ الافلاک

و ما همه طفیل عشق اوییم به محمد(ص) و می ماند ابراز ارادتمان نه؟

توطئه

2009-11-29T09:51:00.002+03:30

به نام او
هنوز یک هفته بیشتر نگذشته بود که دوباره اتفاق افتاد، با این تفاوت که آن دفعه یک شلوار پارچه ای چهارخانه بود و ابن دفعه یک شلوار کتانی قهوه ای که اگر شما هم در حالی که سعی می کنی از کنار دیوار رد بشوی و حتی الامکان از آشنایان دوری کنی و یک کلاسور هم جلوی زیپ شلوارت گرفته ای، باشی متوجه می شوی که چندان تفاوتی هم نیست.
من یکی که داشتم مطمئن می شدم که توطئه ای چیزی در کار است البته یک احتمال حتی بدتر هم وجود داشت و آن اینکه یک نشانه باشد، اما آخر چه؟ تازه چرا همیشه از این راهها...؟
به هر حال با وجود دل ضعفه به خاطر آبرو از خیر رستوران شلوغ شرکت گذشتم و همین طور کجدار و مریض رفتم تا خانه که داشتند ناهار می خوردند. گفتم: دوباره... نیگاه!... مادرم کلافه گفت:...برو!
گفتم: برا منم بکش اومدم... گفت: مگه روزه نبودی؟
تازه دوزاریم افتاد
- اِه... اِه .... تازه دوتا چایی هم خوردم...ها!

تاملاتی بر مفهوم وطن2: مزرهای مشکوک

2009-10-24T07:10:00.000+03:30

به نام او

اشتباه رایج و پیش پا افتاده ای است که مفهوم وطن را با مفهوم کشور با تعریف سیاسی اش خلط کنیم یعنی همان منطقه ای که بدون هیچ دلیل طبیعی و کاملاً به طور قرار دادی به دور آن خطی کشیده شده است و این همان چیزی است که هر حاکمیتی از زمان خردسالی در مغز ساکنینش فرو می کند.

خب اول از همه نگاهی به مرزهای مثلاً بین مصر و لیبی یا ازبکستان و قرقیزستان یا حتی کانادا و آمریکا بیاندازید مرزهایی که به روشنی با خط کش رسم شده اند و بعد شما آن طرف ما این طرف و در زمان جنگ ارزشی است که برایش جان بدهیم. حالا نگاهی به مرز ایران و عراق مثلاً در مناطق کرد نشین، عرب نشین یا ترک نشین بیاندازید، چنین مرزی بین مردم نبوده است، خیلی ساده انتزاعی است و واقعیت ندارد نه؟

شاید تصور کنید که مرز مثلاً بین اسپانیا و فرانسه (کشورهایی که در ترسیم خیلی از این خطوط روی نقشه موثر بودند) واقعی تر باشد چون زبان دو طرف و فرهنگشان متفاوت است ولی حقیقتش را بخواهی همه فرهنگها و زبانها لااقل تا زمانی که گسست جغرافیایی وجود نداشته باشد، پیوسته است یعنی مثل یک طیف که از زرد به آبی حتماً از سبز می گذری، هر چند که بعد از چند قرن ممکن است همین مرزهای قراردادی خود را به فرهنگ مردم مرز نشین هم تحمیل کنند و قسمت سبز رنگ کاملاً گم شود.

البته نمی توان انکار کرد که در موارد محدودی مانند ژاپن مفهوم مرز با واقعیت جغرافیایی کشور همخوانی بیشتری دارد هر چند همیشه تعدادی جزیره یا چیزی شبیه به آن برای جدل وجود دارد.

شاید تصور کنید که به جای خاک بتوان مثلاً زبان یا خون را جایگزین کرد اما بدون هیچ شکی مفهوم وطن با نیاز انسان به سکونت به مفهوم وسیعی که در قسمت قبلی این نوشتار تا حدودی به آن پرداخته شد همزاد است و اصولاً وطن مکانی است. به عنوان مثال می توان قوم بنی اسراییل را در نظر گرفت که با وجود داشتن زبان، تاریخ، فرهنگ و مذهب مشترک همچنان به خاطر عدم برآورده شدن نیاز به خاک مشترک، همچنان به آرامش نرسیده است که البته این مثال خاص در همین چهارچوب جای تحلیل بیشتری دارد.

Wowbagger ، نا میرایی و بهشت

2009-09-27T07:31:00.000+03:30

به نام او

تازگیها کتاب جدیدی پیدا کرده ام، یک کمدی علمی تخیلی که خیلی با مزه است، The_Hitchhiker's_Guide_to_the_Galaxy نوشته Douglas Adams یکی دیگر از کتابهای صوتی که هم متن و هم جلدهای مختلف صوتی آنرا می توانی از gigapedia دانلود کنی و البته شرح مفصلی از سرگذشت و آثار آن در wikipedia وجود دارد.

خلاصه داستان ، سرشار از تخیلی است که طنز زمینی آن در ابعاد کهکشانی جاری است مثلاً وقتی که خرابکاریهای شهرداری حالا در ابعاد کهکشانی و با تکنولوژی پیشرفته آن اتفاق می افتد یعنی اینکه سفینه های وزارت راه کهکشان (یا چیزی شبیه به آن ) به سادگی به زمین می آیند و اعلام می کنند که مردم زمین! کره شما برای ساختن یک راه میان بر کهکشانی تا دو دقیقه زمینی دیگر منهدم می شود، متشکریم! و به همین سادگی زمین منفجر می شود، البته این خبر ظاهراً چندین سال پیش باید به زمین می رسیده است که متاسفانه در کاغذ بازی و غیره گم شده بوده... یا حالا هر چی...

اما چیزی که من بیشتر از همه از خواندن آن لذت بردم سرگذشت شخصیتی به نام Wowbagger است، که ایشان به قول نویسنده یک مرد هدفمند است (A man with purpose) البته نه یک هدف خیلی خوب ولی لا اقل او را مشغول نگه می دارد. داستان از این قرار است که Wowbagger یکی از انواع محدود نا میرا است و برای همین هم بد جوری حوصله اش سر رفته و کلافه شده است و دست آخر بعد از کلی تفکر هدفی برای خودش پیدا می کند به این شرح که

من به کل جهان توهین می کنم ... من شخصاً و فرداً به کل ساکنین جهان توهین می کنم... (و از همه با مزه تر اینکه ) به ترتیب حروف الفبا!

تصور کنید که شما در یک سیاره دور افتاده چند سالی است که گیر افتاده اید و حرف زدن را با درختان آن سیاره تمرین می کنید تا یادتان نرود و نا گهان یک سفینه نقره ای زیبا می بینید که می نشیند و سراسیمه دوان دوان خودتان را به پای آن می رسانید، که سرنشین آن پیاده می شود و می پرسد: تو آرتور دنتی؟..... و بعد از شنیدن جواب بلی می گوید: تو آشغالی! .... و بعد از یکی دوبار تکرار دوباره سوار سفینه اش می شود و بی تفاوت به حیرت شما به دنبال هدفش می پرد...خوب این دقیقاً اتفاقی است که در جای دیگر این کتاب برای آرتور دنت (یکی دیگر از شخصیتهای اساسی داستان) رخ می دهد.

اما چیزی که اینجا می خواستم بگویم، چیز دیگری است. ایده موجودی که از نا میرایی خسته شده است حالا دیگر خیلی تکراری شده است اما این کاملاً منطقی است که با حذف معنی محدودیت به زمان یا بهتر بگویم مرگ، انگار هیچ چیز نا ممکنی نمی ماند و در نتیجه به از دست رفتن خود معنی و ارزش امکان می انجامد مثل بازی فوتبالی که زمان نا محدودی دارد و دیگر پیروزی و شکست در آن بی معنی است. از طرف دیگر یک زندگی محدود که مرگ پایان آن باشد همان شعرهای پوچگرایانه خیام را درباره کوزه و کوزه گر و غیره زنده می کند و حالا می رسیم به سوال همه عمر من که چرا انسان در بهشت محدود است؟ یعنی مرتبه مشخصی دارد.

و همه این داستان با در نظر گرفتن محدودیت زمانی و نا محدودی مرتبه انسان در دنیا که در تقابل با نامحدودی زمانی انسان و محدودیت مرتبه انسان در آخرت همدیگر را تکمیل و معنی می کنند پاسخ داده می شود.

از ته چاه

2009-09-23T10:07:00.000+03:30

به نام او

سالها پیش زمانی بنا بر ضرورتی، نه به خواست خودم ولی البته به لطف و رحمت پروردگار چند روزی در شاید دورافتاده ترین جای ایران بودم و قرار شد که به چند جوانی که می خواستند کنکور بدهند، انگلیسی درس بدهم. جوانهایی که در زندگیشان شاید به تعداد انگشتان دست هم به نزدیکترین شهری که تازه حالا بعد از کشیدن جاده با روستایشان سه چهار ساعتی فاصله پیدا کرده بود، نرفته بودند و تازه به لطف کمیته امداد، نمی دانم چند وقتی بود که یک تلویزیون در مدرسه شان گذاشته بودند.

خوب خاطرم هست که یکی از آنها آمد و پرسید: این دانشجوها چرا این طور می کنند؟

از تلویزیون خاتمی را دیده بود که برای سخنرانی به یکی از دانشگاهها رفته بود و جماعت دانشجو، هو کرده بودند و دسته جمعی شعار داده بودند: بازم حرف! بازم حرف!

و من ماندم که چه بگویم، جدی جدی احساس می کردم که آدمهایی هستند که از ته چاه به بیرون نگاه می کنند و گاه گداری یکی از لب چاه می گذرد یا فقط صدای یکی از نزدیکی چاه به گوش می رسد.

البته من هم برای همین آنجا بودم که کمک کنم که از این چاه بیرون بیایند، دانشگاهی جایی قبول شوند و بروند و اگر دوست داشتند برگردند به همین جا اما هوشیارتر و دانا تر.

سعی کردم کمی از دانشجو ها دفاع کنم و از همه مهمتر تفهیمش کنم که به قضاوت دیگران اکتفا نکند و تا خودش نرود نمی فهمد.

یادش بخیر

اما اصلاً چرا اینها یادم آمد و گفتم؟ ........... آه!

جوابی که کاش بخوانی

2009-09-12T13:03:00.000+04:30

به نام او

جور از حبیب خوشتر کز مدعی رعایت

توضیح اینکه این مطلب جوابی است به نظرات دوستان برای پست قبلی (ندبه)، راستی امیدوارم که آن دوستان گذارشان بازهم به بلاگ من بیافتد و این جواب را بخوانند، ان شاءالله

اول از همه باید از خدایار تشکر کنم که به من خوش گمان است. ان شاء الله که لایق خوش گمانی او باشم و بمانم. خدا همه ما را هدایت کند.

اما بعد

راستش را بخواهی اول که نظرهای شما دوست یا دوستان عزیز ناشناس را خواندم اصلاً ناراحت نشدم شاید احساس می کردم که مخاطب این حرفها فقط منم و من هم که آنقدرها مهم نیستم چه اشکالی دارد که دوستی ناشناس که پیداست که دردمند است در فضایی مجازی دق دلش را سر من خالی کند و سبکتر شود؟ از شما چه پنهان خندان هم شدم که بالاخره بعد از سالها یکی از پستهای خاک گرفته این بلاگ کم خواننده را نه تنها خوانده اند که برایش نظر هم گذاشته اند.

اما بعد که دقیقتر شدم دلم سوخت، نه برای خودم برای شما. مهم نیست که اصلاً مذهب را قبول داری این اسلام را می خواهی یا نه؟ اما مهم است که خودت چه چیزی را قبول داری و اگر خودت حرف از بی عدالتی می زنی چرا بر پایه نادانسته هایت، سطحی قضاوت می کنی؟

حقیقتش را بخواهی بعید می دانم که شما من را با بیش از همین بلاگ بشناسی یا حتی پست دیگری از این بلاگ را هم خوانده باشی؟

آخر از کجا مطمئنی که کسی که در مورد دعای ندبه نوشته است یا نسبت به بنده خدایی که به او قرآن خواندن یاد داده، قدردان است، به این نظام وابسته است؟ یا از سیاستهایش شاکی نیست؟ یا بیرون از این فضای مجازی چگونه رفتاری دارد؟ و چه طور موضع گیری می کند؟

این که کسی را که از امام زمان صحبت می کند رفیق احمدی نژاد بدانیم همانقدر بچه گانه است که تصور کنیم هر کسی را که بی بی سی اسمش را آورد به انگلستان و اسراییل وابسته است.

چه راحت فراموش می کنیم که چقدر کم می دانیم؟ نه؟ چه تفاوتی بین شما و کسی که در جناح مقابل شما همین فرض دانایی کل را خواسته یا ناخواسته در زندگی اش وارد کرده است؟ وجود دارد؟ غیر از این که او هم مثل شما دنیا را سیاه و سفید می بیند؟ خودی و غیر خودی، و راحت راحت تصمیم می گیرد، قضاوت می کند و به بیراهه می رود. باور کن که من آنها را هم دیده ام و می شناسم و با آنها هم همین حرفها را میزنم... همین حرفها.

دوست عزیز! من نگران شمایم، نگران اینکه خشم و نفرتتان منطقتان را از کار بیندازد و آن وقت است که در برابر هم می ایستیم و ضعیفتر و ضعیفتر می شویم، به نفع ما نخواهد بود. باور کن.

ندبه

2009-08-17T13:54:00.000+04:30

به نام او

با اینکه نیمه شعبان، روز میلاد حضرت صاحب الزمان و روز شادی است و برای ما شیعیان در ردیف عید است اما محال است که بتوان غم فراق این روز را فراموش کرد. انگار که جشن تولد عزیزی را که آن سر دنیا و خیلی دور از توست یا حتی بدتر از آن حتی نمی دانی کجاست بخواهی بگیری و داغت تازه می شود...

..................................................................................................................

سالها از آن زمان که جمعه ها سوار دوچرخه سیاه رنگم می شدم و خودم را برای دعا یا به قول شیخمان « ندبه با لقمه » به مسجد می رساندم می گذرد، آخر بعد از دعا حلیم می دادند، البته شوخی می کرد، نفس گرمی داشت و کلی از اشعار سعدی می دانست که چاشنی دعا می کرد و من خیلی چیزها را مثل روخوانی صحیح قرآن و فهمیدن دست و پا شکسته متون عربی را مدیون اویم، یادم هست که وقتی از کتابخانه جهاد دانشگاهی اهواز کتاب جامع المقدمات را می خریدم، فروشنده با من شرط کرد که پسش نیاورم و جالب اینجاست که این کتاب آغازین حوزه چقدر شیرینتر و روانتر از آن عربی بود که در مدرسه درسمان می دادند، ... خلاصه معنی ندبه را هم از همان شیخ یاد گرفتم که « یعنی شیون و زاری»

جالب است که خواندن دعای ندبه به روایت مفاتیح الجنان در اعیاد چهار گانه که یکی از این اعیاد روز جمعه است مستحب است.

راستش را بخواهی رویکرد اسلام به شادی خود بحثی است که جای خود را دارد و ای کاش فرصت مطرح کردن آن در آینده پیش آید. اما در این مورد به خصوص یعنی استحباب شیون روز عید، اول باید بفهمیم که اصلاً چرا شیون و زاری؟ در حقیقت پاسخ به این سوال با فهم طرز تفکر شیعه و اعتقادات او رابطه تنگاتنگی دارد، و از همین روست که اتفاقی نیست که دعای ندبه چکیده ای از اعتقادات و استدلال های شیعه است.

جالب است که این شیون و زاری شیعه با وجود وجه عاطفی و مربوط به دل، چقدر منطقی است و وجه عقلانی در دعا نه تنها محجوب نمی شود که بسیار زنده است و غیر از ذکر آیات و روایاتی که مربوط به حقانیت تفکر شیعی است حتی به مرور تاریخ شیعه و ارتباط آن با رویه جهان خلقت، یعنی وجود انسان کامل به عنوان رابط بین زمین و آسمان (سبب المتّصل بین الارض و السّما ) نیز پرداخته می شود.

به عنوان مثالهایی از این دعا موارد زیر را به اختصار ببینید؛

اشاره به غدیر خم

فقال و الملاء امامه

پس (پیغمبر ) گفت در حالیکه مردم در پیش روی او بودند

من کنتُ مولاه، فعلیُّ مولاه

هر که من مولای اویم، پس علی مولای اوست.

اشاره به حدیث منزلت

اَنتَ منّی بمنزلة هارونَ من موسی

(پس پیامبر فرمود) تو (ای علی) برای من به منزله ی هارون برای موسی هستی

و یا ذکر بستن دربهای خانه های مومنین به مسجد مدینه به جز درب خانه ی علی (ع) و ادامه دادن این مطلب با ذکر حدیث

انا مدینة العلم و علیُّ بابها

و ذکر آیاتی از قرآن مانند

آیه تطهیر

و یا چیدن این آیات در مورد اجر خواستن پیامبر از مردم در کنار هم که وقتی با هم معنی شوند معنی خاصی می دهند

قل لا اسئلکم علیه اجراً الا المودّة فی القربی

بگو (ای پبامبر) که از شما پاداشی نمی خواهم به جز دوستی با نزدیکانم

ما سئلتُکُم من اجرٍ فهو لکم

من از شما پاداشی نمی خواهم که برای شما ست.

ما اسئلکم علیه من اجرٍ الّا من شاء ان یتّخذ الی ربه سبیلاً

من از شما پاداشی نمی خواهم مگر کسانی که می خواهند به سوی پروردگارشان راهی در پیش گیرند

و بعد از این چیدمان به این می رسد که

فکانوا هم السبیل الیک و المسلک الی رضوانک

همین طور تفسیر برخی از کلمات قرآنی که از لابلای این دعا به جز معنی ظاهری آنها بدست می آید مانند

بقیة الله ، نباء العظیم ، الصراط المستقیم ، یس

هدف از این نوشتار که به یقین ناقص است، تفسیر این دعا نبوده است که این امر هم از بضاعت علمی من خارج است و هم حوصله پرداختن به آن در اینجا برای من و شما وجود ندارد. بلکه تنها ورود به مطلب و جلب توجه دوستان به رفت و برگشت بین منطق و عاطفه است که در کل این دعا جاری است و هیچ جا مستی حاصل از یکی آن یکی را نمی پوشاند و همین است که در نهایت به وحدت می انجامد.

ان شاء الله

2009-08-12T07:08:00.001+04:30

به نام او

یا مکن با پیلبانان دوستی.......

...... یا مکن با پیلبانان دوستی

jتاريخ سيستان: سير يعقوب

2009-08-11T07:06:00.003+04:30

به نام او

فکر کردم که آیا هرگز در ایران حاکمی عادل بوده است؟ که یاد یعقوب لیث افتادم

بعضی از سیر یعقوب

امّا اندر عدل چنان بود که بر خضرای کوشک یعقوبی نشستی تنها، تا هر که را شغلی بودی، به پای خضرا رفتی و سخن خویش بی حجاب با او بگفتی. و اندر وقت، تمام کردی- چنان که از شریعت واجب کردی.

امّا اندر عنایت بر آن جمله بود و تفحّص کار و تجسّس که روزی بر آن خضرا نشسته بود، مردی بدید به سر کوی سینک نشسته و از دور سر بر زانو نهاده. اندیشه کرد که آن مرد را غمی است. اندر وقت، حاجبی را بفرستاد که آن مرد را پیش من آر!

بیاورد.

گفت حال خویش بر گوی!

گفت ملک فرماید تا خالی کنند.

فرمود تا مردمان برفتند.

گفت ای ملک، حال من صعبتر از آن است که بر توانم گفت. سرهنگی از آن ملک هر شب یا هر دو شب بر دختر من فرود آید از بام، بی خواست من و از آن دختر، و نا جوانمردی همی کند و مرا با اوطاقت نیست.

گفت: لا حول و لا قوّة الا بالله ! چرا مرا نگفتی؟ برو، به خانه شو! چو او بیاید، اینجا آی به پای خضرا. مردی با سپر و شمشیر بینی، با تو بیاید و انصاف تو بستاند، چنان که خدای فرموده است نا حفاظان را.

مرد برفت. آن شب، نیامد. دیگر شب، آمد. مردی با سپر و شمشیر آنجا بود. با او برفت و به سرای او شد، به کوی عبدالله حفص به در پارس. و آن سرهنگ اندر سرای آن مرد بود.

یکی شمشیر تارکش بر زد و به دو نیم کرد. و گفت چراغی بفروز! چون بفروخت، آبم ده! آب بخورد. گفت نان آور! نان آورد و بخورد.

پدر نگاه کرد، یعقوب بود، خود به نفس خود.

پس، این مرد را گفت بالله العظیم که تا با من این سخن بگفتی، نان و آب نخوردم و با خدای نذر کرده بودم که هیچ نخورم تا دل تو از این شغل فارغ کنم.

مرد گفت اکنون این را چه کنم؟

گفت بر گیر او را!

مرد بر گرفت، بیرون آورد.

گفت ببر به لب پارگین بینداز!

بیفکند.

گفت: تو اکنون باز گرد! بامدادان فرمود که منادا کنید که هر که خواهد سزای نا حفاظان بیند، به لب پارگین شوید و آن مرد را نگاه کنید!

تاریخ سیستان: نوشته به نیمه ی قرن پنجم هجری / ویرایش متن جعفر مدرسی صادقی. تهران: نشر مرکز، 1373. ص 140-141

در ضمن معناي لغات مشكل را مي توانيد از سايت زير بيابيد؛

www.loghatnaameh.com/

Pinball

2009-07-21T06:59:00.002+04:30

به نام او

می دانی داشتم به یاد گرفتن خودم فکر می کردم که تقریباً برای هر چیزی که تا به حال یاد گرفته ام همیشه یک کتاب مقدس داشته ام؛

برای نقاشی رنگ و روغن یک کتاب

برای ترمودینامیک یک کتاب

برای خواص فیزیکی مواد یک کتاب

برای دیدگاه های هنری خودم یک کتاب

برای تای چی یک کتاب که این یکی خوشبختانه بعدها تحت تاثیر استادم از زندگی ام محو شد ولی باقی همه حی و حاضرند

خنده ام می گیرد آخر کی را می شناسی که راهنما (Help) Pinball ویندوز XP را خوانده باشد!؟

البته نا گفته نماند که بازی مربوطه به این سادگی ها هم نیست و کلی دم و دستگاه و چراغ و غیره دارد که .... بماند

ام کلثوم و آغاسی و ...

2009-07-18T07:09:00.002+04:30

به نام او

تو سفر کردی به سلامت

تو منو کشتی به ملامت

با تو دیگه آشتی ندارم

با تو قهرم تا به قیامت ...با تو قهرم تا به قیامت

بعد گفتم: اگه گفتی مال کیه؟

گفت: اخراجیها؟

-اخراجیها کیه؟ ..... مرحوم مغفور ...نور به قبرش بباره آغاسی!

نمی دانم این رفیق عربمان می دانست که شوخی می کنم یا شکش می برد که جدی می گویم یا هیچ کدام ... خلاصه اینکه در طی قدم زدنمان حول و حوش چشمه هر چند وقت یکبار من که نمی دانم چرا الکی خوش بودم یا سعی می کردم باشم ....

می خواندم

...ای خدا بهار اومد ...یار من نیومد ....وای وای وای.......

یا

لب کارون....دی دی دید......چه گل بارون.....دی دی دید.....

و هر بار با همان ترجیع بند مرحوم مغفور ...نور به قبرش بباره آغاسی!

خلاصه نتیجه اینکه وقتی خماری از سرمان افتاد و تازه به صرافت شجریان افتادم یادم افتاد که بپرسم: ببینم می گم از ام کلثوم چیزی نداری؟

که گفت چرا دارم ولی به درد تو نمی خورد ... با این آهنگهایی که تو گوش می دی....

من که حسابی بهم بر خورده بود، البته نه به خاطر خودم که به خاطر مرحوم مغفور نور به قبرش بباره آغاسی

مجبور شدم بحث مبسوطی راجع به نزار قبانی به راه بیاندازم که اعتبار قدیممان در نزد این رفیقمان زنده شود که از شما چه پنهان چه از بخشهایی که با صدای نزار از موبایلش شنیدیم و چه بخشهایی که او برایم خواند کلی لذت بردیم و حتی کار به جایی کشید که برای خالی نماندن عریضه پای شعرای آلمانی را هم پیش کشیدم ودست آخر گفتم: ببینم حالا که نزار قبانی رو می شناسم بهم ام کلثوم می دی؟ ....

خندید و

من اضافه کردم : ولی قبول کن آغاسی یه چیز دیگس...

Ares

2009-06-06T07:01:00.002+04:30

به نام او

این روزها و این آشفتگیهای انتخاباتی باعث می شود که من دوباره و دوباره به دوست قدیمیم آرس سر بزنم این کوبایی هم کاریکاتوریست است و هم روان پزشک و یک کتاب هم از کارهایش در ایران با نام هوز انتشارات نگاره چاپ کرده است.

من سیاهی می شوم...

2009-06-03T15:43:00.003+04:30

به نام او

من سیاهی می شوم کمی تپل، تقریباً کچل با دندانهای سفید و چشمهای ورقلمبیده که خیس عرق با همه توانم درون لوله شیپور می دمم و با احساس می خوانم که چه دنیای شگفت انگیزی!

حقیقتش را بخواهید.... نه.... نمی شوم، حتی اگر بخواهم سر به سر خدایار و یادداشت آخر وبلاگش بگذارم؛

http://khodayard.com/weblog/

دلم می خواهد بشوم ولی نمی توانم، نه فقط به این خاطر که به اندازه کافی دندانهایم سفید نیست (در باقی مشخصات البته شباهتهای غیر قابل انکاری هست که بگذریم!) یا اینکه شیپور نمی زنم یا صدای زیبایی ندارم، بلکه به این خاطر که روزگاریست که مدام زیباییها را کمتر می بینم و زشتیها چشمهایم و بدتر از آن ذهنم را پرتر و پر تر می کند و این را احتمالاً با همه پنهان کاری ذاتیم، از روی پستهای وبلاگم هم می توانی ببینی و یکی مثل لوییس آرمسترانگ می تواند یادم بیاورد که دارم مسیر را اشتباه می روم و دور می شوم از دنیای شگفت انگیزی که خدا آفریده و خو می کنم به دنیای زشتی که آنرا پذیرفته ام.

هنوز هم اعتقاد دارم که همه و همه امید است و امید است که فرق بین کافر و مومن را و فاصله بین بهشت و جهنم را مشخص می کند.

آیه 87 سوره یوسف را ببینید که

انّه لا یایس من رّوح الله الّا القوم الکافرین

خدا خودش رحممان کند

Louis Armstrong

What a wonderful world

video1

video2

فیه ما فیه: ابليس

2009-05-31T07:14:00.001+04:30

به نام او

چون حق تعالی آدم را گل و آب بساخت،... قالب او را تمام بساخت و چندین مدت بر زمین مانده بود، ابلیس علیه اللعنه فرود آمد و در قالب او رفت و در رگها او جمله گردید و تماشا کرد و آن رگ و پی پر خون و اخلاط را بدید، گفت اوه عجب نیست که ابلیس که من در ساق عرش دیده بودم خواهد پیدا شدن اگر این نباشد(عجب نیست ) اگر هست این باشد.

فیه ما فیه، جلال الدین محمد مولوی، با تصحیحات و حواشی بدیع الزمان فروزان فر،تهران، امیر کبیر، ص 27

تاكسي سواری در وطن

2009-05-12T07:46:00.000+04:30

به نام او

نمي دانم تا به حال سوار تاكسي ای شده ايد كه در حال حركت ماشين خود را تعمير كند؟ نه نه منظورم در فرصت كوتاه پشت چراغ قرمز نيست هر چند آن هم در جاي خود جالب است...

بگذريم بعضي وقتها ايده هايي طلايي به مغز بعضي ها مي رسد خوشبختانه بنده با كمال خضوع بايد عرض كنم که يكي از اين حضراتم و خلاصه وجودم بسيار غنيمت است ولي البته كيست كه قدر بداند؟ بگذريم اين ايده هاي طلايي البته در هر شرايطي و هر جايي تشريف فرما نمي شوند و گاهي آدم بايد حتي جان مباركش را به خطر بيندازد، چه كنيم ديگر، نه كه ما كشته مام وطن و بشريت و انسانيت و اسلام و خاصه الباقي هستيم ... خلاصه حالا مي توانيد سطر اول اين متن را يكبار ديگر بخوانيد تا شرايط من در لحظه مذكور برايتان روشن تر شود براي تكميل مطلب بايد بگويم كه از بخت بد، بنده صندلي جلو نشسته بودم و در صف اول ماجرا از نزديك ناظر رانندگي دوست عزيزي بودم كه ويراژ و قيقاژ که اینجا یعنی بیرون پراندن ناگهانی ماشین از پشت اتوبوس نارنجی رنگ، ادامه دادن بخشی از مسیر در مسیر مقابل و دوباره کشاندن ماشین در جلوی پراید سبز ، آنهم با سرعت زیاد در يكي از اصلي ترين و در نتيجه پر تردد ترين خيابانهاي تهران است، كوچك ترين هنر نمايي اش بود و من كه با يك دست دستگيره ي بالاي پنجره را و با دست ديگر كناره صندلي را چسبيده بودم با هيجان فراوان صحنه را دنبال می کردم و البته در حال خواندن اذكاري بودم كه فكر مي كردم ممكن است به بركتشان جان بنده تقصیر کار به مادرم بخشوده شود، و نمی دانم کجای همین جا بود که مثل کارتونهای دوران کودکی ایده مذکور با صدای بنگ یا چیزی شبیه به آن به ذهن من خطور کرد و حالت ذوق زدگی بر همه حالات قبلی من اضافه گردید و حالا از این جزئیات البته با ارزش بگذریم و به این اکتفا کنیم که به برکت اذکار مربوطه یا دعا های مادرم یا صدقات پدرم یا هر چه بالاخره زنده از ماشین پیاده شدم و تلو تلو خوران به دنبال دفتری قلمی چیزی که ایده طلایی را ثبت کنم روان شدم...

و اما ایده؛

چندی پیش با اخوی داشتیم فیلمی مستند نگاه می کردیم که در آن چند نفر با ظاهر نسبتاً معقول به طوری که حتی یکیشان ریش پروفسوری هم داشت از روی یک پل بزرگ با طنابهای کشسانی که به پایشان بسته بودند کله پا می شدند و عین یو یو بالا و پایین می پریدند، (بماند که یک همچین چیزی در تهران هم راه اندازی شده بود که خدایار هم به ما پیشنهاد داد و ما به بهانه جیب خالی و بهای گران این تفریح، از خرج شهامت نداشته مان چشم پوشی کردیم) این بماند.... نمی دانم شنیده اید یا دیده اید که مردم کوبا که به برکت اوضاع سیاسی کشورشان اوضاع اقتصادی کشورشان هم پر برکت است، ابتکار جالبی به خرج داده اند و اتومبیل های اوراق و اسقاطی دهه شصت، هفتاد را دوباره سر هم می کنند و خلاصه خیابان هایشان پر از این اتومبیلهای گردن کلفت دوکی شکل است و این یکی از جاذبه های توریستی مهم این کشور به حساب می آید، این را هم روی یکی از طاقچه های مختان نگاه دارید. .... نمی دانم کدام کشور شکم سیر و پیشرفته شبه جزیره اسکاندیناوی بود که برای جلب مردم برای خون دادن، در ازای هر کیسه خون بلیط فیلم دراکولا را اهدا می کرد.....

و اما دوباره ایده؛

حالا بالا غیرتاً تاکسی سواری در شهر تهران یا خیلی شهر های دیگر وطن چه چیزی از بهترین و معروفترین تونلهای وحشت یا تماشای ترسناک ترین فیلمهای حادثه ای کمتر دارد؟ مهم این است که به فرهنگ و مردممان اعتماد کنیم، معرفی این موضوع به عنوان جاذبه گردشکری علاوه بر سازمان گردشکری نیازمند همکاری سازمانهای دیگری نیز می باشد، اول از همه اداره راهنمایی و رانندگی ما به جای اینکه در تزریق فرهنگ منحط و غریب غربی به مردم وطن بکوشد لا اقل اگر تشویق نمی کند تنبیه هم نکند و بگذارد فرهنگ بومی و ریشه دار مردم به طور طبیعی ببالد و ثمر دهد، البته هم وطنان تا کنون نشان داده اند که حتی با گذشتن از جان عزیزشان نیز حاضر نیستند از خیر فرهنگ اصیلشان بگذرند و این امر به وضوح تمام در آمارهای تصادفات ما مشهود است که راستی مایه مباهات است. از طرف دیگر پیشنهاد می شود که سازمان تاکسیرانی به جای رنگهای کسل کننده زرد و نارنجی، از رنگ بنفش جیغی استفاده کند تا بر هیجان سواری افزوده گردد. حتی رانندگان محترم می توانند دندانهای دراکولایی نصب کنند. همچنین صیانت از خودروهای فرسوده و به اصطلاح لگن نیز باید در دستور کار قرار گیرد. البته بی انصافی هم نباید کرد و به اعقاد من در کنار ضعفها باید نقاط قوت را هم ذکر کرد مثلاً در همین جا لازم می دانم که از اقدامات شهرداری در راستای نصب سرعت گیر به خصوص در بزرگراهها تشکر کنم. به امید اینکه با همفکری و همیاری هر چه بیشتر وطن خود را هر روز سربلند تر و سر افرازتر ببینیم.

در حاشیه باید بگویم که حق مالکیت معنوی عبارت « که اینجا یعنی» مربوط به آقای لمونی اسنیکت خالق کتابهای مجموعه بچه های بدشانس است.

تاملاتی بر مفهوم وطن1: مفهوم سکونت

2009-05-09T07:09:00.000+04:30

به نام او

آن زمانها که جوانتر بودم و ادعایم بیشتر، هیدگر می خواندم یادش به خیر باد. هنوز هم نمی دانم که چقدر دستگیرم شد. این بماند تا بعد اما حالا مدتی است که هر وقت که شعار پشت یک تریلی یا وانت یا هر چه از این قبیل را مانند

بالاتر از مادر خدای مادر

یا سید عباس

ماک کوچولو غصه نخور تو هم یه روز بزرگ می شی

و یا این جمله ای که پشت دستگاه کمپرسور هوا دیدم که

بی تو نفس کم میارم...

را می بینم دو باره و دوباره این صحبت معروف هیدگر در ذهنم تداعی می شود و به جولان در می آید که آدمی شاعرانه سکنی می گزیند

شاعرانه یعنی که تفاوتی نمی کند که ما چقدر شعر می فهمیم یا نمی فهمیم یا چه تحصیلات و شخصیتی داریم اما این جزئی از ما، انسانها، است که بر مسکن و محیط اطرافمان رنگمان و رنگ ریشه هایمان را نقاشی کنیم. یعنی همان پیوند معنوی که هر کس به طریقی به دنبال آن است یا ادعای آن را دارد این موضوع همانقدر که بدیهی است عمیق است. این ها جنبه هایی از زندگی ماست که هویت ما را شکل می دهد و می سازد. و بخش بسیار مهمی از خوشبختی ما در گرو ایجاد و اداره این پیوندهاست. یعنی به سادگی اما عمیقاً احساس و درک اینکه در خانه، آبادی، نهادهای مربوط به زندگی در جمع و خلاصه وطن(مجموع هر سه اینها) خودمان هستیم و هر کدام از اینها به ساحتی از شخصیت و نیازهای ما بر می گردد (خانه احساس نیاز به محیط خصوصی، آبادی محلی برای داد و ستد از همه نوع مثلاً داد و ستد اندیشه ها و احساسات، نهادها هم محلی برای توافق با دیگران در پذیرش ارزشهای مشترک) که باید ارضا کنیم و درک آن می تواند به فهمیدن خودمان و کیفیت زندگی مان کمک می کند. به عبارت دیگر انسان زمانی بر خود وقوف می یابد که مسکن گزیده و در نتیجه هستی خود را در جهان تثبیت کرده باشد.

مراجع:1. اگزیستانسیالیسم چیست؟ (متاسفانه اسم نویسنده یا مترجم به خاطرم نمی آید، یکی از کتابهایی که پیشترها سر یکی از کلاسهای خیلی پر بار گروه معارف می خواندم.)

2. مفهوم سکونت: به سوی معماری تمثیلی، نوشته ی کریستیان نوربری شولتز؛ ترجمه ی آزاد محمود امیر یار احمدی- تهران: آگه، 1381

مثل پروانه ها

2009-04-18T12:07:00.000+04:30

ه نام او

امسال خوب دوام آورده بود. بهار را می گویم همان که همه در خوزستان می دانند که چه کوتاه است و چه راحت می شکفد و پر پر می شود. راستی عمر پروانه ها حتی کوتاه ترست و حالا فصل آنها یا بهتر است بگویم هفته آنها بود و کمتر جایی خالی از آنها می دیدی به خصوص اگر مثل من سواره و تخته گاز می راندی و می دیدی که صدها پروانه که همه از شرق به غرب جاده سبک می پرند چطور گاهی به درون پروانه رادیاتور کشیده می شوند، گاهی به شیشه ماشین برخورد می کنند یا بر اثر حرکت ماشین به سویی کشیده و رانده می شوند. البته بعضیها هم می گذشتند.

دقت که می کردی راستی تکان دهنده بود، حالا کثیف شدن شیشه ماشین و زحمت پاک کردن آنها که تقریباً به شیشه جوش خورده بودند به کنار، چیز دیگری حتی تکان دهنده تر

که یادت می آمد که چه ساده و آسان زندگی ما هم تمام می شود مثل پروانه ها

فیه ما فیه: عشق لیلی

2009-04-08T07:34:00.000+04:30

به نام او

آورده اند که پادشاهی مجنون را حاظر کرد (و گفت) که ترا چه بوده است و چه افتاده است خود را رسوا کردی و از خان و مان بر آمدی و خراب و فنا گشتی لیلی چه باشد و چه خوبی دارد بیا تا ترا خوبان و نغزان نمایم و فدای تو کنم و بتو بخشم چون حاضر کردند مجنون را و خوبانرا جلوه آوردند مجنون سر فرو افکنده بود و پیش خود می نگریست پادشاه فرمود آخر سر را بر گیر و نظر کن گفت می ترسم عشق لیلی شمشیر کشیده است اگر بردارم سرم را بیندازد غرق عشق لیلی چنان گشته بود آخر دیگران را چشم بود و لب و بینی بود آخر در وی چه دیده بود که بدان حال گشته بود؟

فیه ما فیه، جلال الدین محمد مولوی، با تصحیحات و حواشی بدیع الزمان فروزان فر،تهران، امیر کبیر، ص 51

نظر شما؟

2009-04-08T07:33:00.000+04:30

به نام او

در رساله بعضی از مراجع مساله ای با شرحی شبیه به شرح زیر وجود دارد، خواهش می کنم در مورد این مساله نظر بدهید؛

اگر کسی مرضی دارد که در بین نماز چند مرتبه غایط از او خارج می شود که اگر بخواهد بعد از هر دفعه وضو بگیرد سخت نیست، باید ظرف آبی پهلوی خود بگذارد و هر وقت غائط از او خارج شد وضو بگیرد و بقیه نماز را بخواند.

هنر مبارزه بدون مبارزه

2009-02-17T14:00:00.003+03:30

به نام او

از شما چه پنهان كه ما هم دوست داريم خودمان را تاي چي كار و متعاقباً رزمي كار حساب كنيم هر چند كه مايه خنده ي دوستان شود كه البته چه بهتر ...

بگذريم چند وقت پيش كتابي از يك بنده خداي گردن كلفت (ر.ک عکسش این زیر) به نام Geoff Thompson که به گفته خودش در بیش از 300 دعوای خیابانی شرکت کرده است، با عنوان "The art of fighting without fighting" پيدا كردم که موضوع بسیار جالبی دارد که بماند برای بعد ولی کتاب با داستان کوتاهی شروع می شد که خیلی لذت بردم و عیناً در پایین عکس می چسبانم؛

There was once a very famous Aikido player in Japan who spent

his whole life studying Usheba’s legendary art. Although he had

dedicated his whole existence to this beautiful art he had never

actually had occasion to test it in a real life situation against a

determined attacker, someone intent on hurting him. Being a

moralistic kind of person he realised that it would be very bad

karma to actually go out and pick a fight just to test his art so he

was forced to wait until a suitable occasion presented itself. Naively,

he longed for the day when he was attacked so that he could

prove to himself that Aikido was powerful outside of the controlled

walls of the dojo.

The more he trained, the more his obsession for validation grew

until one day, travelling home from work on a local commuter

train, a potential situation did present itself – an overtly drunk

and aggressive man boarded his train and almost immediately

started verbally abusing the other passengers.

‘This is it,’ the Aikido man thought to himself, ‘this is my chance to

test my art.’

He sat waiting for the abusive passenger to reach him. It was

inevitable that he would: he was making his way down the carriage

abusing everyone in his path. The drunk got closer and closer to

the Aikido man, and the closer he got the louder and more

aggressive he became. Most of the other passengers recoiled in

fear of being attacked by the drunk. However, the Aikido man

couldn’t wait for his turn, so that he could prove to himself and

everyone else, the effectiveness of his art. The drunk got closer

and louder. The Aikido man made ready for the seemingly

inevitable assault – he readied himself for a bloody encounter.

As the drunk was almost upon him he prepared to demonstrate

his art in the ultimate arena, but before he could rise from his

seat the passenger in front of him stood up and engaged the

drunk jovially. ‘Hey man, what’s up with you? I bet you’ve been

drinking in the bar all day, haven’t you? You look like a man with

problems. Here, come and sit down with me, there’s no need

to be abusive. No one on this train wants to fight with you.’

The Aikido man watched in awe as the passenger skillfully talked

the drunken man down from his rage. Within minutes the drunk

was pouring his heart out to the passenger about how his life

had taken a downward turn and how he had fallen on hard

times. It wasn’t long before the drunk had tears streaming down

his face. The Aikido man, somewhat ashamed thought to himself

‘That’s Aikido!’. He realized in that instant that the passenger

with a comforting arm around the sobbing drunk was

demonstrating Aikido, and all martial art, in it highest form.

مرگ بر منافقین و ؟

2009-01-30T21:03:00.000+03:30

به نام او
نمی دانم تو هم متوجه شده ای یا نه؟ که بعد از گذشتن چند سال از به درک واصل شدن صدام، جای اسم او در تکبیری که بعد از نماز جماعت می خوانند، خالی نمانده و برای جور شدن قافیه حالا شده مرگ بر منافقین و کفار، یادم هست اولین بار که این را از یکی از نماز گذاران در صنعتی شنیدم، پریشان شدم و کلی پا پیچش شدم که این را تو ساخته ای یا شنیده ای و... بعد کلی قسم و آیه که حق داریم؟ بگوییم یا نه؟
در فقه شیعه بین کافر حربی و غیر حربی تفاوت بسیار بزرگی وجود دارد و آرزوی مرگ کردن برای کافر به جرم کافر بودن در تضاد روشنی است با آیات قرآن، مثلاً در سوره ی ممتحنه که از همان ابتدای سوره صحبت با کسانی است که پنهانی با کافران دوستی می کنند و منع می کند ایشان را اما در آیه ی 8 و 9 به روشنی تصریح می فرماید که
خداوند شما را از کسانی که در امر دین با شما پیکار نکردند و از خانه و دیارتان بیرون نراندند نهی نمی کند؛ چرا که خداوند عدالت پیشگان را دوست می دارد (8)
شما را تنها از دوستی و رابطه با کسانی نهی می کند که در امر دین با شما پیکار کردند و شما را از خانه هایتان بیرون راندند یا به بیرون راندن شما کمک کردند و هر کس با آنان رابطه دوستی داشته باشد ستمکار است (9)

***
همین حرفها را برای دوست مومنی می گفتم
که یادم آورد که شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه نه تنها دست کمی از آن اشتباه ندارد که حتی نا مشروع تر است و اینکه می گفت که آیت الله گلپایگانی هم با این شعار مشکل داشته و نهی می کرده است.
***
شعار های ما چه از روی سهل انگاری و چه از روی هر چه، هم ظاهر ماست و هم بدتر از آن به مرور اعتقاد ما و باطن ما می شود.

سفرنامه ی کیش: خلاصه

2009-01-30T21:02:00.001+03:30

به نام او
به قول خواهرم؛ رفتیم چین را آباد کردیم برگشتیم.

سفرنامه ی کیش: مفصل

2009-01-30T20:59:00.000+03:30

به نام او
از سفرم به کیش به قدری راضی هستم که دوست دارم تجربه اش را با تو تقسیم کنم، خدا را چه دیده ای شاید که تو هم روزی شما شدی و مثلاً ماه عسلت را آنجا رفتی. الهی آمین.
بگذریم به نظرم بهترین فصل ممکن برای رفتن به کیش همین وقتی است که من رفتم یعنی دی ماه که هوا عالی است یعنی حتی برای من که اهوازیم، تغییر دما عجیب بود، آنقدر خوب بود که بتوانم در دریا شنا کنم. کلاً جزیره ی زیبایی است که ساحل تمیزش بر خلاف جاهای دیگر متعلق به هیچ کس نیست و تو می توانی با خیال آسوده دور تا دور جزیره را لب دریا با دوچرخه گز کنی، که کرایه دوچرخه از قرار ساعتی 2 هزار تومان، که جاده ی مخصوص آن دور جزیره تاب می خورد و نشیب و فراز زیبایی دارد و خیلی لذت بخش است به خصوص که در مقایسه با غواصی، پارک دلفین ها یا جت اسکی از ارزانترین تفریحات کیش به شمار می آید.
کالاهای قابل خرید، به طور کلی شامل پوشاک، کیف و کفش، لوازم خانگی، لوازم آرایشی و شکلات است. در کیش به هیچ عنوان دنبال لوازم کامپیوتری مثلاً لپ تاپ نگردید. گشتیم نبود، نگرد، نیست. چیزهایی از قبیل ام پی تری پلیر، موبایل و دوربین دیجیتال را هم من شخصاً ترجیح می دهم از تهران بخرم، هر چند سونی و کانن آنجا نمایندگی دارند. پوشاک، کیف و کفش و ادکلن را در صورت حراج می توان با قیمت خیلی مناسب تهیه کرد. و کلاً قیمتها نسبت به اهواز به صرفه است، تقریباً همه ی بازارها مشابه همند و هیچ بازار تخصصی (به جز مثلاً بازار فروش مصالح ساختمانی) در کیش وجود ندارد.
ساحل جزیره هم به خاطر تمیز بودن، هم به خاطر آب زلالی که کف دریا و ماهیهایش پیداست و هم به خاطر ماسه سفید رنگش زیباست.
کیش غیر از این ها اماکن دیدنی ای هم دارد که بعضیهایش به یکبار دیدن می ارزد، مثل درخت کهنسال و کشتی سوخته که البته بستگی به سلیقه شما هم دارد.
مدت زمان بهینه برای گشت و گذار در کیش می تواند سه یا چهار روز باشد.
این خلاصه ی خیلی فشرده ای بود از امکانات و امتیازات سفر به کیش، البته اگر زمانی خواستی بروی می توانی تلفن بزنی تا مفصل تر روشنت کنم، بگذریم... طبق معمول سفر من بدون خاطر نبود که یکی اش را برایت می گویم؛
وقتی من و مادر و خواهرم کنار ساحل بودیم و طبق معمول دوربینم از من آویزان که تصمیم گرفتم یک عکس سه نفره بیاندازیم برای همین دوربین را به سمت یکی از کیشوندانی (یعنی اهالی کیش) که روی نیمکتی لمیده بود تعارف کردم و مودبانه خواستم که از ما عکس بیاندازد که از قضا از فرنگی بلغور کردن ایشان، مشخص شد که ایشان بر خلاف تصور بنده یکی از کیشوندانی که اشتباهاً کمی بیشتر بر روی اجاق مانده و دودی تر شده نیست بلکه اهل نیجریه است، و اسمش هم بنجامین بود و خلاصه با همان زبان دست و پا شکسته مان کلی با هم صحبت کردیم و عکسمان را هم انداخت و بعد یک عکس هم با هم انداختیم.

هم نشيني در جهنم

2009-01-13T07:22:00.000+03:30

به نام او
راستي من يكي كه كم آوردم. مثلاً اين بار كه داشتم به زور سعي مي كردم بلاگ مصيبت زده ي رفيق جوانم را به اسم جار و جفنگ بخوانم ( نري بهش بگي ها!) مشمول امدادهاي غيبي شدم و پیرمرد از در درآمد . خلاصه صحبت از يكي از بنده هاي خداي همكار رفيقمان شد كه از قرار چند وقتي بود كم پيدا شده بود و پیرمرد بدون معطلی گفت : بين خودمون بمونه رفته زن گرفته. اگر نمي شناختمش چه بسا كه باورم مي شد. نمي دانم از اين پيرمرد مي شود حرف جدي اي هم شنيد يا نه؟! خودمانيم اگر شناسنامه اش را دستكاري نكرده بود و چند سال قبل باز نشست شده بود حالا راستي در اداره چيزي كم داشتيم.
در همين بين همکارمان او را صدا كرد كه اگر وقت كرديد زحمت بكشيد و اين فيلمهاي قديمي تان را ببريد. (فيلمها در واقع تصاوير راديوگرافي بودند كه براي بازرسي استفاده مي شدند). - چه فيلمي هستند؟ خوبند؟ - سياه و سفيد و قديمي مثل خودت.
- من فقط يه فيلمو تو زندگيم تا آخر نشستم نگاه كردم كه اسمش هم نشيني در جهنم بود قضيه يه سري آدم بود كه توي جهنم دمبله ديمبو راه انداخته بودند.... ( و خودش قاه قاه مي خنديد) توي جهنم كه چيزي براي از دست دادن نداري.... توي جهنمي ديگه.... نمیدونی چه بزن و برقصی بود! (و باز هم می خندید.)
***
خب اگر از اول اولش بخواهی بشنوی؛ این پیرمرد یکی از اولین دوستانی بود که در اداره پیدا کردم نه به خاطر اینکه من هم مثلاً مثل اوحاضر جواب و شوخ و شنگم،... خیلی نه؟... بلکه اتفاقی پسر او یکی از هم کلاسیهای دوره ی دبیرستان من بود راستش را بخواهی از نظر ظاهری خیلی شبیه او ولی 40 سال جوانتر. سر همین خیلی زود رفیق شدیم و من لطف پدرانه او را نسبت به خودم احساس می کردم و هنوز هم می کنم. وقتی از او پرسیدم که کی ها سرتان خلوت است که سراغتان بیایم با خنده جواب داد هر وقت خواستی اتاق ما اتاق خنده و شوخی اداره است، اولش باورم نشد ولی حالا فهمیده ام که راست است.

كريسمس غرب و عاشوراي غزه

2009-01-05T07:24:00.002+03:30

به نام او
اين عنوان تيتر اصلي روزنامه ي ايران بود و هر چه فكر كردم گويا تر پيدا نكردم. راستي حالا فكر مي كنم كه آمادگي براي ظهور حضرت مهدي نه در توان نظامي و يا اقتصادي ما در برابر غرب بلكه به شعور همه ي جهان بر مي گردد يعني خيلي ساده خوب و بد را و ظالم و مظلوم را از هم تشخيص دهيم. وقتي مردم اروپا را مي ديدم كه در تظاهرات همدردي با مردم غزه شركت كرده اند در همان حالي كه خون خونم را مي خورد از اين همه ظلم آشكار و فريبكاري ؛ دلم به حال خودم مي سوخت كه هيچ نمي كنم و خوشحال بودم كه آنها فهميده اند.
بايد راهي باشد
بايد راهي باشد

خشم سعدی

2008-12-23T07:39:00.003+03:30

به نام او
قرار نبود که من اینجا ناسزا بگویم و دردهایم را با تو تقسیم کنم ولی از تو چه پنهان که چکنم که طاقتم نمانده و همین که اینجا قولی از زبان سعدی می آورم که مدتها ورد زبان من شده بود و بهانه ای برای خالی کردن دقّ دلم در اینجا و آنجا و رو به فضای بی خطر یعنی نه چنان که کسی بشنود یا اگر بشنود بفهمد که چه بلغور می کنم؛

مشتی متکبر مغرور، مُعجِب نفور، مشتغل مال و نعمت، مفتتن جاه و ثروت، که سخن نگویند الّا به سفاهت، و نظر نکنند الّا به کراهت؛ علما را به گدایی منسوب کنند و فقرا را به بی سر و پایی معیوب گردانند و به عزّت مالی که دارند و جاهی که پندارند، برتر از همه نشینند و خود را به از همه بینند و نه آن در سر دارند که سر به کسی بردارند. بی خبر از قول حکما که گفته اند هر که به طاعت از دیگران کم است و به نعمت بیش، به صورت توانگر است و به معنی درویش.

اگر بپرسی که حالا با که بودی؟ می گویم هر که این اوصاف برازنده ی اوست یعنی چه فرقی می کند برای من هست برای تو هم حتماً هست. شاید بدانی که این متن قسمتی از جدال مدعی و سعدی بر سر فضیلت درویش و توانگر در بوستان است و حتی بر اساس روایت سعدی در آخر کار ایشان به محکمه هم می کشد و بگویی که این قول مدعی است نه سعدی. و من پاسخ می دهم که گذشته از بلاغت این کلام که مگر می شود غیر از سعدی؟ حتماً به متن سخنرانی بسیار جالب ایرج پزشکزاد ( می شناسی؟ نه؟ خودش طنز پرداز است مثلاً نویسنده ی دایی جان ناپلئون) که در سایت کتابخانه ی گویا وجود دارد رجوع بفرمایید که راستی جالب توجه است و تا حدودی روشنگر برخی اشتباهات رایج در باب حضرت سعدی.

http://ketabkhaneyegooya.blogspot.com/2006/04/blog-post_07.html

2008-12-15T07:27:00.003+03:30

به نام او
SAM & MAX
جدی ترین بازی دنیا

راستی جدی ترین بازی دنیاست و این را در نگاه اول به این شخصیتهای کارتونی نمی فهمی تا وقتی که لااقل یکی از قسمتها را بازی کنی و بعد که به اندازه کافی از شوخیهای بازی فاصله گرفتی و خنده هایت یادت رفت، دستگیرت می شود که این سگ گنده کت وشلوار ی کراوات پوش و آن شبه خرگوش، مکس، که بر خلاف سام فقط سفید رنگ است ولی به شیطان ترین بچه هایی که در عمرت دیده ای می ماند ، حرفهای خیلی جدی ای دارند، طوری که در دنیای بازیهای رایانه ای من یکی سراغ ندارم که بازی ای اینقدر بتواند اظهار نظر کند و حتی از آن عجیب تر فکر کند!

بعد از بررسی ویکیپدیا برای این پست، فهمیدم که در واقع این شخصیتها مربوط به یک مجموعه کمیک استریپ های موفق بوده است که خالق آن استیو پارسل است و به خاطر هجو فرهنگ عامیانه ی حال آمریکا مورد لطف منتقدین نیز بوده است. تا به حال دو تا از فصل های این بازی منتشر شده است، فصل اول در شش بخش و فصل دوم در پنج بخش که هر کدام از این بخشها یک داستان تقریباً مجزا دارد که روی هم رفته با باقی بخشها، داستان فصل را مشخص می کنند، من یا بهتر است بگویم ما، یا بهترترش بگویم داداش من فصل اول را تمام کرد،( البته من هم بعضی جاها کمک کردم) سام و مکس دو پلیس آزاد هستند ( freelance police ) که برای خودشان کار می کنند، ژانر بازی ماجراجویی است (adventure ) یعنی به این صورت است که در مکانهای مختلف داستان تاب می خوری و با صحبت کردن با افراد مختلف و دستکاری کردن اشیای مختلف پرده از رازهای بازی پرده برمی داری و در نهایت با شخصیت منفی هر بخش روبرو می شوی، تا بخش آخر که به شخصیت پشت پرده ی همه ی بخشها یعنی کل فصل می رسی. البته این داستان بیشتر از آن که به فکر کردن مربوط باشد به خندیدن مربوط است، هر چند که متاسفانه زبان انگلیسی به کار رفته در داستان، مثل هر طنز گفتاری دیگری، کمی مشکل است.
من در اینجا فقط به دو تا از بخشهای فصل اول اشاره می کنم که به خصوص خیلی برایم جالب بودند؛
در بخش پنجم، Reality 2.0، شخصیت منفی داستان با استفاده از یک نوع عینک خاصی که به شخصیتهای بازی داده است، سبب شده که آنها خود را در فضای مجازی که شبیه به بازیهای کامپیوتری دهه ی نود است ببینند، و در نتیجه شما با دو فضای مجازی و حقیقی در داستان روبرو بودی که هر لحظه می توانستی با گذاشتن عینک مربوطه بین این دو فضا جابجا شوی. شما بعد با استفاده از باگهایی که در این برنامه ایجاد می کردید می توانستید نهایتاً داستان را به سمتی پیش ببرید که بعد از شکست دادن آنتی ویروس سیستم، سیستم را از بین ببرید، جالبتر از همه این که وقتی که سیستم را از کار می انداختید، درفضای مجازی گیر می افتادید و در یک فضایی شبیه به داس باید بازی را ادامه می دادی تا از آنجا خارج شوی که البته همانقدر که خنده دار و جالب بود، اعصاب خرد کن هم بود. خب مرا ببخشید ولی به نظرم کاملاً طبیعی است که با مرور داستان این بازی به یاد بعضی پدیده های جدیدی بیافتم که امروزه متولد شده اند و این امکان به راستی بی سابقه و ترسناک که بتوان زندگی مجازی را به زندگی حقیقی ترجیح داد
در بخش چهارم، Abe must die ، مکس برای بدست آوردن ریاست جمهوری آمریکا، می بایست با مجسمه آبراهام لینکلن که در واقع یک ربات بود، رقابت کند و بعد از ساختن پاپوشهای مختلف برای آبراهام رییس جمهور آمریکا می شود، این قسمت پر از شوخیهای مختلف در مورد سیاستهای جنگ طلبانه آمریکا و اداره یک کشور است. به عنوان مثال فرش اتاق رییس جمهور عقاب مشهور، نشانه ی آمریکا ست که در یک پنجه بشکه ای نفت و در پنجه ی دیگر یک دسته اسکناس را گرفته است. جالبتر این که به همین مناسبت در اینترنت سایتی هست به نام maxforpresident.com که در آن می توانید پیام مکس رییس جمهور را بخوانید و تعدادی از ویدیوهای بازی را ببینید.

به هر حال اگر حوصله ی بازی کردن داری امتحانش مجانی است.

شکار حوری

2008-12-15T07:25:00.001+03:30

به نام او
از دم دروازه با هم همقدم شدیم، پرسید شما هم می رید شکار حوری؟
گفتم : نه بابا ما رو چه به حوری!؟
گفت : البته ما هم که هر چه تیر می اندازیم فایده ای ندارد؟
برای اینکه ساکت نمانده باشم گفتم، خب شاید باید قلاب بیاندازی... و رسیده بودیم و او که وضو داشت، داخل شد و من به وضو خانه...
فردایش که دیدمش کلی سوال فنی داشتم که با حوصله جواب داد و آخر سر گفت: چه حرف خوبی زدی ، گاهی اوقات ما کاری را انجام می دهیم بدون اینکه راهش را بدانیم و فایده ای نمی دهد، که آخر اگر حوری را با تیر بزنی که چیزیش نمی ماند و...
خب من هم ابتدا در تکمیل فرمایشاتم افزودم که تازه تور هم بهتره...
ولی بعدش به این فکر افتادم که چه نیک مردی است که سریع به فکر کار خودش افتاد و یادش از کشته ی خویش آمد و هنگام درو
مرد آن است که گیرد اندر گوش گر نوشته است پند بر دیوار

جنگ

2008-11-11T19:42:00.000+03:30

به نام او
در عجبم از آنهایی که با طول کشیدن اضافی چنگ مشکلی ندارند. من یکی که اگر کسی پشت در مستراح معطلم باشد کمربندم را بیرون می بندم.
**
در حاشیه : حتی اگر پس از فتح خرمشهر را در نظر نگیریم دست کم از زمان صدور قطعنامه تا زمان پذیرش آن یعنی از زمانی که ایران از اوج وضعیت نظامی به بدترین وضعیت خود رسید. یعنی چیزی شبیه به اول جنگ، یکسال طول کشید یعنی سالی پر از شکست و شهید و اسیری که ما دادیم و اگر این حق الناس نیست پس چیست؟

سلام ! من برگشتم.. ها

2008-11-11T19:37:00.000+03:30

به نام او
دیگر خزعبلات بس! وقتش شد که چیزهایی اینجا بنویسم تا با هم ببالیم و بمانیم، اگر خدا بخواهد.
اول از همه من از خدمت سربازی کمال (سوء) استفاده را برای جمع کردن مشتری برای این وبلاگ کپک زده ام نمودم و اما بعد...
***
از همان روز اولی که روز اول نبود فهمیدم که این همه مدت زندگی در صنعتی و این ور و آن ور برای من لا اقل این خاصیت را داشته است که از همه گوسفند تر باشم یعنی سر به راه تر و صبور تر. با بچه ها ی خوزستان به گواهی برگه ی سفیدی که برایمان فرستاده بودند یعنی به دستور و با تهدید آمده بودیم آنجایی که باید آمده بودیم و راهمان نمی دادند. " فقط بچه های تهران تو!" و ما که نگران امریه هایی بودیم که با کلی دوندگی جور کرده بودیم مرتب با تشر دژبانها مثل گله ی بی صاحب از این ور به آن ور تارانده می شدیم. یکبار هم به نشانه ی اعتراض رفتیم وسط گاردریلهای وسط بزرگراه برق آفتاب ایستادیم. خیلی که سر و صدا راه می انداختیم می آمدند بیرون که نمی دانیم ، یا بروید صفر 2 یا میدان سپاه و همه چرند و ما سر در گم و مضطرب. با مزه اینجا بود که اتفاقی نبود یعنی وقتی بعد از کلی جان کندن که توانستم با یکی از موبایلهای باقیمانده با احمد تماس بگیرم فهمیدم که دوره ی قبلی هم دقیقاً همین آش و همین کاسه بوده است و آخر سر میدان سپاه و فرستاده بودنشان نیروی انتظامی اراک و بعد از دو هفته سگ دوی یکی از خانواده ها امریه هاشان زنده شده بود. چیزی از خاطرم گذشت ، خنده ام آمد، سری بالا کردم و نگاهم چرخید به سمت یکی از دو عکس دو طرف سر در " لا اقل تکلیفم با تو یکی روشن شد! نه؟"

مناجات شعبانیه

2008-08-23T12:04:00.000+04:30

به نام او
اَلهی اِن اَخَذتَنی بِجُرمی اَخَذتُکَ بِعَفوِک، و اِن اَخَذتَنی بِذُنُوبِی اَخَذتُکَ بِمَغفِرَتِک، وَ اِن اَدخَلتَنِی النّارَ اَعلَمتُ اَهلَها اِنّی اُحُبُّک

چقدر از شعبان و چقدر تا رمضان ؟

سربازی

2008-08-21T12:19:00.000+04:30

به نام او
با قلبی ناآرام و دلی نامطمئن از خدمت خواهران و برادران به خدمت سربازی اعزام میگردم.
حالا از شوخی گذشته به نظرم برایم خیلی لازم است یعنی درست است که خود سربازی عامل سرگردانی و علافی این مدت من بوده اما بد نیست که به زور هم شده از علافی و سرگردانی درآیم و یک مدت این زندگی و اسباب بازیهایی را که به آنها معتادم نبینم به خصوص که رمضان هم می رسد و من خیلی امیدوارم.
می دانی شنبه دوم برج 6 اولین روز سربازی من است و به احتمال خیلی زیاد تا 45 روز یا شاید هم دو ماه بعد هیچ پستی نمی گذارم. یعنی... البته حق داری نه که چه تحفه ای بود این پستها ؟ یا از آن بد تر با این بطالت این اواخر کم کم فاصله زمانی بین پستها داشت به همین مقدار می رسید... خلاصه ببخشید و رمضان و شعبانتان مبارک. برای من هم دعا کنید.

تونل

2008-08-21T12:08:00.001+04:30

به نام او
چقدر زیباست این تونلها، آنجا که از تاریکی به سایه می رسی و از سایه به آفتاب.

اللهُ ولیُّ الذینَ آمَنوا یُخرجُهُم من الظّلماتِ اِلی النّور

2008-08-12T21:51:00.000+04:30

به نام اومطلب بسیار ساده و بدیهی است. چیزی را نمی توان با جنس همان چیز خنثی کرد. مثلاً آتش افروخته یا چه می دانم جوهری که روی فرش ریخته باشد یا مثلاً اهل مراقبه می دانند که برای ساکن کردن ذهن نمی توانی آگاهی را با آگاهی خاموش کنی و همین طور خیلی چیزهای اخلاقی در زندگی مثلاً دروغ را نمی شود با دروغ پوشاند یا با گناه نمی توان جلوی گناه را گرفت، اینها همه هست و همه می دانیم ولی کافی است به دور و بر خود بنگری تا ببینی که اغلب فراموش می کنیم یا ...لا اقل... من می کنم.

دور و نزدیک

2008-08-12T21:50:00.000+04:30

همیشه گفته ام که دقیق ترین سنجه ای که برای اندازه گیری خودم می شناسم محبتی است که آن لحظه به دور و بریهایم احساس می کنم و هرچه تا دورتر من بزرگتر. البته گاهی هم دردسر ساز است و باید مراقب بود، مثل آن بار که از پیش تو می آمدم و خوش بودم درست یادم نیست چه بود ولی حرفهای خوبی زده بودیم و...
وقتی سوار شدم اتوبوس هنوز خالی بود و تنها یک پیرمرد کنار یکی از پنجره ها و همان که رفتم و کنارش نشستم . نگاهی کلافه به من کرد و گفت این همه جا؟ عذر خواهی کردم و یک ردیف عقب تر رفتم.

علم بهتر است یا ...؟

2008-08-12T21:45:00.000+04:30

به نام او
داشتم فکر می کردم که آیا حاضر بودم به قیمت کشف چیزی مهم مثل نیروی ارشمیدس برهنه از حمام بیرون بدوم و فریاد بزنم یافتم یافتم! به نظرم اگر برای کشفم در تاریخ جاودانه نمی شدم برای آن یکی حتماً ... می شدم.

مستوری و مستی

2008-07-07T17:35:00.000+04:30

به نام او
قضیه از آنجایی شروع شد که من مقاله ای از آقای ( مرحوم تفضلی) می خواندم یا بهتر است بگویم می شنیدم ( مقاله را از ketabkhaneyegooya.com برداشته بودم) که در آن ایشان در سفری خیالی با حضرت حافظ که از قرار در میان جمعی از دلبران پریشان موی ، مست و خمار افتاده بود، ملاقات کرده و با پرسش هایی شبیه "آیا شما شراب می خورید؟" " شما چه طور شرابی را می پسندید؟" و از این قبیل که با غزلیات خود حافظ پاسخ داده شده بودند مشکل قدیمی نوع شراب حافظ را حل کرده بود و حال اصل ماجرا؛
راستی عجیب است که بر سر تعبیر اشعار شاعری این درجه اختلاف و پریشانی در میان خواص وجود دارد. من یکی که هیچ شاعر دیگری و به خصوص در هیچ فرهنگ دیگری نمی شناسم که دامنه ی دوستانی به این فراخی داشته باشد از شاملو بگیر تا شهید مطهری و همه با حافظ دوست و با یکدیگر دشمن، بله لا اقل در تعبیر شراب و مطرب و ساقی و هر چه در این غزلیات تکرار می شود و اساسی است در دو جبهه ی مخالف.
راستی که اگر زمانی من به حضرت حافظ می رسیدم سوالات مهمی داشتم؛ می دانم که هر گز از او نمی پرسیدم که این شراب شما فرشی است یا عرشی؟ دوست دارم به طریق خودم از آن لذت ببرم و آن قدر بخشنده هستم که به ذوق و تلذذ دیگران احترام بگذارم.
البته ایمان دارم که بالاخره شاعر یکی را لا اقل در هر شعر منظور داشته که به قول قرآن در وجود هر آدمی یک قلب است اما می پرسیدم که راستی از تاثیر این کلام دو پهلو این جاذبه و دافعه که یکی لسان الغیبت می خواند و دیگری لا ابالی و تا حد زیادی ریا کارت می داند و در همان حال ستایشگر توست غافل بودی؟ اگر خدا پرستی و به روز قضا ایمان داری که این یکی در خلال ابیات خیلی سر راست تر مطرح شده است، از گمراه کردن دیگران نمی هراسی؟
در نظر بازی ما بی خبران حیرانند من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند
عاقلان نقطه ی پرگار وجودند ولی عشق داند که در این دایره سرگردانند
وصف رخساره ی خورشید ز خفّاش مپرس که در این آینه صاحبنظران حیرانند
گر شوند آگه از اندیشه ی ما مغبچگان بعد از این خرقه ی صوفی به گرو نستانند
لاف عشق و گله از لاف زهی لاف خلاف عشقبازان چنین مستحق هجرانند
جلوه گاه رخ او دیده ی من تنها نیست ماه و خورشید همین آینه می گردانند
مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار ور نه مستوری و مستی همه کس نتوانند
مفلسانیم و هوای می مطرب داریم آه اگر خرقه ی پشمین به گرو نستانند
گر به نزهتگه ارواح برد بوی تو باد عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند
زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه باک دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند
و گر چه
ما را به رندی افسانه کردند پیران جاهل، شیخان گمراه
اما
گفتم گره نگشوده ام زان طرّه تا من بوده ام گفتا منش فرموده ام تا با تو طرّاری کند
والسلام.

محاصره

2008-06-29T10:03:00.002+04:30

به نام او

چگونه فراموش کنم؟ وقتی همه عمر در محاصره ی این آبی بیکران بوده ام.

بخشش

2008-06-08T15:11:00.000+04:30

به نام او

نمی دانم جمله را از جایی خوانده بود یا مال خودش بود به هر حال غافلگیر شدم.
به هر حال نریمان گفت: برای بخشش دیگران باید اول خودت را ببخشی.

بهشت

2008-06-08T15:09:00.000+04:30

به نام او

بدرستیکه الله حیا نمی کند که به پشه یا بزرگتر از آن مثال زند.
پس آنانکه ایمان آورده اند می دانند که حق و از جانب پروردگارشان است و آنانکه کفر می ورزند، می گویند که الله را از این مثل چه مقصودی داشته است؟
بسیاری را به آن گمراه می کند و بسیاری را به آن هدایت می کند
و گمراه نمی کند به آن مگر فاسقین را *26*

آنانکه پیمان الله را بعد از میثاق نقض می کنند و می گسلند آنچه را الله به وصل آن امر فرموده است و در زمین فساد می کنند و آنان به حقیقت زیانکارانند. *27*

سوره ی بقره

جای زیبایی بود، آرام بود، نسیم می وزید و میان درختان صدا می کرد و جوی کوچک اما زلالی از آنجا می گذشت.

از من هم پرسید: بهشتی که قرآن می گوید، غیر از این است؟

یاد جواب رفیقم افتادم که "اصل کار غایب است..." اما بیت حافظ در ذهنم تاب می خورد و همین بود که گفتم: چه فرقی می کند به هر حال رزاق اوست و سفره سفره ی او.

" بر در شاهم گدایی نکته ای بر کار زد گفت بر هر خوان که بنشستم خدا رزاق بود."

بهترین

2008-05-10T19:24:00.000+04:30

به نام او

رسول خدا فرمود:
بهترین ازدواج آسان ترین است.

قضاوت

2008-05-04T08:20:00.000+04:30

اما شب دیگر که سراغش رفتم و وقت نداشت و اتفاقاً من خیلی خوشم می آید که جوانهای مثل شما سوال بپرسند و بنویس بده به من...
گفتم: پیامبران ابتلا داشته اند نه کم که زیاد...
گفت: بلی مثل ایوب نبی ...
گفتم نه فقط ایوب
گفت: مثلاً ...؟ گفتم : یوسف که طفل بود و برادرانش ....
گفت: نه آن فرق می کرد که آن پیش در آمد پادشاهی یوسف بود...
گفتم : برای ایوب هم پیش در آمد رشد و تکامل ایوب بود
گفت: این حرفها چندین جلسه احتیاج به توضیح دارد.
گفتم : بگذارید بگویم که با کجای منبر آن شبتان مشکل دارم...
گفت: امشب کار دارم، ماشین بیرون منتظر من است، فردا شب هم نیستم، بنویس کتبی بده به من.
گفتم: شفاهی بهتر است هر وقت، وقت داشتید، فقط پنج دقیقه
گفت: بنویس کتبی
گفتم : مشکل من....

تقصیر خودم است که عادت دارم کلمه کلمه ی حرفهای این جماعت آخوند را مزه مزه کنم و زیر غلطهایش، البته از نظر خودم، خط قرمز بکشم و مشکل آنجایی است که بروم و نمره شان را به خودشان نشان بدهم.
مثل آن باری که نماینده ی ولی فقیه در مسجد دانشگاه بین دو نماز اسامی کاندیداهای مقبولش را از تریبون منبر اعلام کرد و من متعجب از دیگران و خودم که شاید راستی من بر خطایم و اشکالی ندارد بعد از نماز دوم خدمت حاج آقا رفتم که البته نپذیرفت و من هم دیگر پشت سر ایشان نماز نخواندم که از نظر من عادل نبود و چه عذابی است راستی که مسجد بروی و فرادا نماز بخوانی. دروغ چرا همه شان که مثل هم نبودند یعنی از برخورد خیلی تند بود تا مصالحه و پذیرش و راستی هم که همه جا حق با من نبوده و نیست اما مهم است که بشنویم، بپذیریم و ....
به قول حضرت حق در قرآن که؛
... بشارت باد بر کسانی که سخن را می شنوند و بهترینش را پیروی می کنند...
بگذریم، این بار دست کم چهل سال پیر تر از من بود و اکثر جماعت آن مسجد هم. و ذوقی داشت وقتی که می گفت " خداوند عالم" . خلاصه حدیث زیبایی بود و توضیح آن که در جایی از آیه ی " و ما اصابتکم ...."
یعنی و هیچ مصیبتی بر سر شما نمی آید مگر از اعمال خودتان ...
شروع کرد و به زلزله ی بم رسید که من شنیده ام در عروسی های طاغوتی، برای خوشایند حضرات پولدار روی شتری نفت می ریخته اند و بعد از جست و خیز حیوان لذت می برده اند... و آیا چنین جماعتی سزاوار عذاب نیستند؟
و سر تکان دادن و ابراز احساسات جمعی از مومنین که داغ کردم آن شب چیزی نگفتم تا چند شب بعد که فرصت نشد و حالا دارم اینجا خالی می کنم، دلیلی بود که مثال یوسف صغیر را زدم یعنی می خواستم بکشانم به این همه طفل صغیر که در این عالم بیمار می شوند یا از گرسنگی و جنگ و امثال آن رنج می کشند و هیچ جوری نمی توانی آن را با به عوض اعمالشان توجیه کنی که اعمال پدر و مادر شان هم به آنها چه که " هیچ کس گناه دیگری را به دوش نمی کشد" و راهی نمی ماند مگر مطرح کردن ابتلا و همه ی آن آزمایشاتی که تا ما نمره مان چند شود و غیره.
اصلاً این قضیه ی شتر سوزی را از چند نفر شنیده ای و چند نفر در آنجا چنین پولی داشته اند و چنین مرضی. شوخی که نیست در فقه برای کوچک ترین مسایل هم دو شاهد لازم است تا بیشتر مثلاً برای زنا که چهار تاست و من نمی دانم برای این که جماعتی از مسلمین را لایق و مستحق عذاب بدانیم و زلزله شان را عذاب چند تا؟
و تازه اگر من پای شما باور کنم و فردا زلزله ای بیاید چه قضاوتی می توانم یا حق دارم در مورد جماعت بیچاره بکنم؟
فکر نمی کنی کمی گستاخ شده ایم؟
نه نمی نویسم که تو بین دو نماز از بالای منبر بگویی و من از پایین بشنوم. بیا پایین برادر بیا تا یکی تو بگویی و یکی من که خداوند امر می کند به عدل و احسان.
خداوند همه مومنین را هدایت کند که" انّ هدی الله هو الهدی "و در قلوبمان کدورتی از برادرانمان که در ایمان از ما پیشی گرفته اند قرار ندهد. که او رئوف و رحیم است.

خوک عادی

2008-04-30T12:13:00.001+04:30

به نام او

"خوکی که نتواند پرواز کند، فقط یک خوک عادی است."

می دانی کدام فیلم؟

اهل بیت بلا

2008-04-21T10:37:00.000+04:30

به نام او
.......پس یعقوب نامه نبشت و فرزندان را باز گردانید به مصر. و فرزندان یعقوب به مصر باز شدند و نامه ی پدرشان بدادند به ملک مصر. و یعقوب به نامه اندر نبشت:
" من یعقوب اسراییل الله، ابن اسحاق ذبیح الله، ابن ابراهیم خلیل الله.
اما بعد: پوشیده نیست بر ملک که ما فرزندان ابراهیمیم و همه اهل بیت بلاییم. و به من ایدون رسیده است که ملک نیز از اهل بیت ابراهیم پیغامبر است. خواهم که او را بر رسانم از حالها و کارها.
امّا آن چه آمد بر جدّ من، ابراهیم، از دست نمرود ابن کنعان که او را به آتش انداخت، تا خدای بر او ببخشود و آن آتش بر او سرد کرد، تا از آن عذاب نمرود رهایی یافت.
امّا پدر من، اسحاق و آن چه بر او آمد، از حدیث ذبح گشتن، به آن زاری، تا خداوند بر او رحمت کرد و آن کبش بفرستاد به فدا کردن، تا پدر من، اسحاق، از آن راحت یافت.
اکنون از چهل سال باز، بر من آمده است از فرزند من، یوسف، و گم بودن او از من که از بس که بگریستم، هر دو چشم من برفت، بی چاره شدم. و هیچ خبر یوسف خویش ندارم که کار او بر من پوشیده است. و من اندوه یوسف به این برادر او همی گزارم. اکنون، ملک او را باز داشته است به حبس خویش. باید که ملک او را به من بخشد که مرا غم یوسف تباه کرده است، اکنون ملک مرا درد به درد بیافزاید. والسّلام."

یوسف چون این نامه بخواند، او را صبر نماند. همه ی برادرانش را پیش خواند. گفت " تا کی از شما صبر کنم؟ که شما برادر خویش را بفروختید بیست درم و با او جفا ها کردید و ........

منبع: ترجمه یتفسیر طبری ( قصه ها ) : فارسی قرن چهارم / ترجمه جمعی از علمای ماوراء النهر؛ ویرایش متن جعفر مدرس صادقی- تهران: نشر مرکز، 1374 ، صص: 95-96.

اولین تماشا

2008-04-08T12:49:00.005+04:30

به نام او

اخموترین بچه ای که می شناسم یعنی از همان عنفوان عنفوان نوزادی. خب بچه حلال زاده به دایی اش می ره یعنی من.

لذت بخش ترین قسمتش تماشای اولین تماشای دنیا است. خودتان قضاوت کنید.

آنتوان سوروگین

2008-04-05T15:29:00.004+04:30

به نام او

هنوز از دیدن این تصاویر سیر نشده ام هنوز هم کتاب را ورق می زنم نه تنها به بهانه ی زیبایی این تصاویر که راستی هر کدامشان می تواند مدل یکی از طراحیهای من باشد که از آن مهمتر جواب همان سوالی که همیشه داشته ام همان که آیا راستی راستی این هندوانه هایی که ما خودمان زیر بغل خودمان می گذاریم کیلویی چند می ارزد؟ یعنی پدر هایمان چه شکلی بوده اند؟ چه طوری زندگی می کرده اند و از این قبیل.

بحث بر سر جواب باشد برای بعد بر گردیم سر وقت کتاب؛ نام کتاب" ایران از نگاه سوروگین" است. که شامل مجموعه عکسهای اواخر قرن نوزدهم ایران، از موزه ملی نژاد شناسی لیدن هلند می باشد اینکه این عکسها چطور از آنجا سر در آورده اند و بعد چه طور دوباره از اینجا چیزی است که بخش بیشتر مقدمه های کتاب را شامل می شود. اما در باب حضرت سوروگین خان یا کاملتر مسیو آنتوان خان سوروگین(حدود سالهای 1840-1933 ) که تا جایی که من می دانم قدیمی ترین عکسهای ایران حاصل تلاشهای ایشان است.
متن زیر تخلیصی از بخشهایی از این کتاب است.
سوروگین حدود سال 1840 در سفارت روسیه در تهران متولد شد و سالهای اولیه زندگی اش را در این کشور بسر برد. احتمالاً همین امر موجب آن شد که او بعدها یکی از ستایشگران ایران و ایرانیان گردد. سوروگین بعد از تحصیلاتش در رشته نقاشی در تفلیس یک دوره عکاسی گذراند و بعد از آن تصمیم گرفت تا به ایران باز گشته و فرهنگ زندگی ایرانیان را به صورت مستند عکس برداری کند.
در روسیه، عکاسان بسیاری برای ثبت تصاویری از زندگی و اقوام و گروههای نژادی به مناطق گوناگون عزیمت می کردند. جوامع عکاسی حتی به عکاسان آموزش می دادند که چگونه برای اهداف علمی از صورت، نیمرخ و تمام بدن عکاسی کنند.
هر چند که طرز فکر سوروگین در آن زمان منحصر به فرد نبود، ولی مسافرت او به ایران و عکاسی از آنجا نشانه تصمیم قاطعانه، شهامت و پشتکار او می باشد. مسافرت کردن در قرن نوزدهم و قبل از آن نیازمند تهیه و تدارک و برنامه ریزی بسیاری بود. هتل و رستوران به آسانی پیدا نمی شد و راه ها نیز چندان مناسب نبودند. عبور از بعضی راه ها به دلیل اقوامی که در آن ناحیه زندگی می کردند خطرناک و مشکل آفرین بود. حمل وسایل سنگین عکاسی، همچون دوربین، سه پایه، وسایل لازم برای تاریکخانه، مواد شیمیایی و نگاتیوهای شیشه ای بر مشکلات عکاسان می افزود. مسافرت به تنهایی امکان پذیر نبود. فیکس سازی و چاپ عکسها بسیار مشکل بوده و همیشه امکان آسیب دیدن نگاتیو ها بر اثر شکستن، گرد و خاک و حشرات وجود داشت.
حدود سال 1870 سوروگین و برادرانش همراه یک کاروان بزرگ به ایران آمدند و در تبریز سکونت گزیدند. آنها بعد از مدتی در خیابان علا الدوله تهران ( خیابان فردوسی ) یک استودیو عکاسی گشودند که کارهای هنری آن را آنتوان و کارهای تجاری آن را برادرانش بر عهده گرفتند. در طول زمان سوروگین موفق به جمع آوری 7000 نگاتیو شیشه ای شد.
از آنجا که سوروگین سالها در تهران زندگی کرده و همسر او ارمنی ایرانی بود، موفق گردید تا به طبقات مختلف جامعه دستیابی پیدا کند. سوروگین به خاطر تکچهره های خوبی که می گرفت، عکاس عالیرتبه دربار ناصر الدین شاه و جانشینانش تا حتی رضا شاه گردید( 1925-1941 ). همچنین عکسهای او شامل عکسهایی از آثار باستانی چون پارسه ( تخت جمشید ) و نقش رستم، زندگی روزانه مردم و اقوام مختلف ایرانی می شود. همچنین بسیاری از توریستها و موزه ها و محققین از مشتریان او به حساب می آمدند.
در سال 1908 (سالی پر از نا آرامیهای سیاسی ) خانواده سوروگین به علت ارتباطشان با جنبش مشروطه دچار مشکلات زیادی شده و مجبور به پناه بردن به سفارت انگلستان گردیدند. با وجود اینکه سوروگین روسی بود ولی سفارت انگلستان را به سفارت روسیه که طرفدار جنبش ارتجاعی بود ترجیح داد. خانه های بسیاری از حمایت کنندگان از مشروطه غارت شده و خانه کنار استودیو سوروگین نیز بمب گذاری گردید که در نتیجه فقط دوهزار عدد از نگاتیوها باقی ماند.
در زمان رضا شاه نگاتیو ها به بهانه ی اینکه ایران قدیم و منسوخ شده را نشان می دهند توقیف گردید. بدین ترتیب تلاشها و سرمایه گذاری موفق سوروگین به پایان رسید. او در نهمین دهه ی زندگی اش دار فانی را وداع گفت و در مقبره خانوادگی اش در تهران به خاک سپرده شد.یکی از دختران سوروگین موفق شد ششصد و نود و شش نگاتیو توقیف شده را پس بگیرد.

از سایتهای زیر می توانید تصاویر بیشتری را ملاحظه کنید هر چند کیفیت چندان خوبی ندارند.

www.geocities.com/sevruguin/

www.parstimes.com/images/sevruguin1t.jpg

مارکوپولو و بازار عامری

2008-03-15T08:43:00.005+03:30

به نام او

نمی دانم کارتون مارکوپولو خاطرت هست؟ داستان تاجر ایتالیایی که جهانگرد بود و مسافر جاده ابریشم، من به خصوص چند ضلعی های چشمها خوب یادم است که با مانگاهای کنونی خیلی توفیر داشت. اما در عالم بچگی چه آزار دهنده بود تکه های مستندی که کارتون را قطع می کرد و مردم این سرزمینها را نشان می داد با صورتهای چین و چروک خورده و کج و کوله و بازارهای شلوغ، همه عقب مانده از فن آوری و بهداشت.
و تازه حالا می فهمم که این تکه ها چه جواهری بوده و چه زیاده نعمتی برای یک کارتون آن هم ژاپنی. یعنی راستی راستی آن مستندها و آن سفر ها برای این کارتون انجام شده بود؟

بگذریم ...
حق با نریمان بود راستی راستی یکی از شیک ترین خیابانهای پایتخت بود و شبیه خیابانهای فرنگ البته فرنگ عهد قدیم به خصوص با آن تیر چراغهایش که به قول نریمان چهارگوش هایش زیبا تر بود و پر از افراد طبقه بالای جامعه و شاید با فرهنگ و جوانهای خوش تیپ و مغازه ای که فقط جوراب می فروخت، پدر سوخته چه گران می داد، و نریمان راستی آنجا را دوست داشت.
و من چه بی شعور بودم مثل همیشه هر چند بی منظور که راست گفتم که هیچ وقت نتوانسته ام با این جور جاها ارتباط بر قرار کنم و همیشه انگار که این آدمها و این مغازه ها مال سیاره ی دیگری است ... و بعد در نهایت بلاهت ادامه دادم که می دانی نریمان حالا بر خلاف کودکی ام چه بازاری را دوست دارم؟
بازارهایی مثل بازار عامری اهواز، پر از گل و لای و پشه و ازدحام، پر از میوه های رنگین، ماهیهای بویناک و ادویه های معطر و مردمی که فریاد می زنند و ............
به گمانم به نریمان بر خورد، شاید هم حق داشت هر چند من سعی کردم که راست و ریسش کنم و شاید نریمان هم نفهمید که چه سفسطه ای کردم که بماند.
اما من عاشق این بازارهایم که انگار یار بی پرده از در و دیوار .........
و حالا مدتی است که جزو آرزو هایم شده است که با دوربین مدل دقیانوسی ام بروم و عکس این بازار عامری را بیاندازم که هر بار نشده است اما عکسهایم را از بازار شوشتر دارم و چند تا را اینجا می گذارم هر چند که بازار عامری نمی شود..

Palestine is Still the Issue Islam

2008-03-04T15:18:00.002+03:30

به نام او

http://video.google.com/videoplay?docid=1259454859593416473&q=palestine+duration%3Along&total=2605&start=0&num=10&so=0&type=search&plindex=0

خیلی مطمئن نیستم لینک بالا کار کند به هر حال عنوان این پست نام یک مستند است که شما می توانید از گوگل ویدیو بر دارید مدت زمان این مستند 52 دقیقه است.

پوزش

2008-02-22T09:51:00.002+03:30

به نام او

با سلام از اینکه لینک مربوط به خدایار در قسمت وبلاگ رفقا(سمت چپ بالای صفحه) به دلیل اشتباه تایپی خراب بوده است از همه دوستان به خصوص شخص شخیص خدایار معذرت می خواهم. این مشکل هم اکنون بر طرف شده است.

خوش باشید!
مخلص شما پوپک

شب

2008-02-21T09:17:00.003+03:30

به نام او

منظره ی آن شب هنوز هم در خاطرم زنده است، یکی از همان منظره های همیشگی وطنی، قهوه خانه بین راه با آشپزخانه کثیفش که یکی از میان پنجره نشانم داد؛ تند و تند به سیخ می زدند و دستشویی این بار تمیز تر از همیشه اش که یک جوان نشسته با بشقابی در پیش رویش به آن اضافه شده بود، خب کار که عار نیست؟ پنجاه تومان گذاشتم و آرام گذشتم. یکی پرسید قابل تحمله؟ گفتم بستگی به سلیقه ات داره.
زیر لب نق زد همه جای دنیا پیشرفت کرد غیر از اینجا... فکر کردم چه موهبتی بوده است دوری از خانه که حالا اینقدر از لهجه ی خوزستانی این بابا لذت می برم...
جایی دیگر کمی دورتر از قهوه خانه میان تاریکی کنار نیزار، هیبت سیاه و عظیم کوهها می ترساندم، صدای رودخانه نوازش می کرد و ماه در گذر از میان ابرها حیران تر از همیشه، دست خالی، می گذاشتند و می گذشتند..... برگشتم جماعت در حال سوار شدن بودند.

سبیل

2008-02-16T08:04:00.002+03:30

به نام او
فکر کردم باید بعد از اتمام کارشناسی ارشد تغییر کرده باشم. بنا بر این برای مدتی سبیل می گذارم.

2008-02-05T08:12:00.000+03:30

به نام او

به مناسبت اضافه شدن زبان شیرین پارسی به بلاگر و حل مشکل چپ به راست و از این قبیل، تصمیم گرفتم یکی از جملات مرحوم اینیشتین را نقل قول کنم که درد همه عمر من بوده است:

"As Einstein says

If A is a success in life, then A equals x plus y plus z. Work is x; y is play; and z is keeping your mouth shut.

In Observer 15 Jan. 1950

****************************************

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

سرور جوانان اهل بهشت

2008-01-17T08:59:00.000+03:30

به نام او

روایت مشهوری است که
پیامبر فرمود
حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشتند. ( سیدا شباب اهل الجنة) ء

اما از روایات دیگر پیامبر چنین بر می آید که همه اهل بهشت جوانند پس معنی این فرمایش حضرت چیست؟

اگر ایده ای داشتی حتماً نظر بگذار
با تشکر فراوان

مخلص شما پوپک

تفسیر طبری: مقتل حسین ابن علی

2008-01-16T08:20:00.000+03:30

به نام او
ء...و با حسین کس نماند مگر پنج تن از برادران وی: عبدالله و عباس و جعفر و عثمان و محمد. و محمد حنفیّه وعمر ابن علی به مکّه بماندند که آنجا نبودند. و پسر حسن مانده بود نامش قاسم. و علی اصغر بیمار بود به خیمه اندر، خفته بود. پس این هر پنج برادر بیرون آمدند تا کشته شدند. و قاسم ابن حسن کودک بود یازده ساله، از خیمه بیرون آمد، شمشیر بدست گرفته. ء
حسین گفت باز گرد که تو کودکی! ء
گفت به حق پیغامبر که دست از من بداری! و برفت. سواری اندر آمد و او را شمشیری بزد و بکُشت...ء
ء... حسین گفت یا رب، مرا بر این مصیبت ها صبر ده! بر پای خاست و از تشنگی سست شده بود. تا لب رود فرات برفت، به طلب آب.
شمر گفت دست باز مدارید که آب خورد که وی از تشنگی مرده است! چون آب خورد زنده شود
وحسین آب همی به دهان برد، تیری بیامد و به دهان حسین اندر شد. حسین آب از دست بیفگند و آن تیر بیرون کشید و باز گشت و خون از دهانش همی آمد و بر در خیمه بیستاد
عمر ابن سعد آهنگ کشتن وی کرد
چون عمر به نزدیک آمد، حسین گفت تو آمدی به کشتن من؟
عمر شرم داشت و بازگشت. پس پیادگان را گفت او را اندر گیرید! ء
پیادگان گرد حسین اندر آمدند. حسین به هر حمله ای که بکردی، چند تن را بیفگندی
عمر ابن سعد گفت شما هرگز مردی دیده اید که همه اهل بیت او پیش وی بکشته اند و او را چندین جراحت کردند و چندین سپاه گرد وی اندر آمدند و او از جان نا اومید شده، با این دلمردی که این مرد است؟
تفسیر طبری( همان آدرس پستهای قبلی) صص 400 و 401

تفسیر طبری: عاشورا

2008-01-15T10:24:00.000+03:30

به نام او
چون موسی بگذشت، فرعون آن آب ایستاده دید اندر هوا و آن گِلِ بُنِ دریا خشک دید و از آن بترسید و با هامان گفت که چه کنیم؟
هامان گفت که بگذریم و از دنباله ی ایشان بشویم و دمار از ایشان بر آوریم که ایشان را آن سو راه گریز نیست و سپاه ما بسیارند و ایشان طاقت ما ندارند و شمشیر اندر نهیم و جمله را بکُشیم تا به یکبارگی از ایشان برهیم
فرعون گفت چه گونه بگذریم به اینجا و آبی چنین اندر هوا ایستاده؟
هامان گفت که موسی با جادویی بگذشت، تو با خدایی بنتوانی گذشت؟
فرعون گفت راست می گویی و به دریا اندر شد
و چون به آن کناره ی دریا رسید که اندر خواست شدن و سپاه او جمله اندر دریا رفته بود، جبرئیل بیامد و آب را فرمود تا اندر هم اوفتاد و فرعون و سپاه او همه غرقه شدند.... و آن روز، آن بنی اسرائیل، هیچ خلق طعام نخورده بودند و وقت نماز دیگر نزدیک آمده بود و موسا آن روز نیّت روزه کرد_ آن مقدار که مانده بود_ و خدای آن نیّت از او بپذیرفت. ( و آن روز، روز عاشورا بود و جهودان این روز عاشورا روزه داشتن واجب دانند.) ء

همان صص 121 و 122

تفسیر طبری: حجت خدا

2008-01-14T09:58:00.000+03:30

به نام او
و حسین سپاه تعبیه کرد و بفرمود تا آن هیزم گرداگرد خیمه آتش اندر زدند. پس حسین پیش صف اندر آمد_ چنان که همه ی لشکر عمر ابن سعد او را بدیدند _ و خطبه کرد و گفت " من دانم، یا مردمان کوفه، که مرا این سخن سود نکند، و لیکن من بگویم حجّت خدای را بر شما و عذر خویش را نزد خدای. هر که داند از شما که من کیستم، خود داند. و هر کس که نداند، من پسر دختر پیغامبرم و پسر عم زاده ی وی ام. و پدر من نخستین کسی بود که به اسلام اندر آمد. و عمّ من جعفر طیّار است که کشته شد، به فرمان پیغامبر. و عمّ پدر من حمزه است_ سید الشهدا. و من و برادر من آنیم که پیغامبر گفت سیّدا شباب اهل الجنه. و ترساان بر سم خری که عیسا بر آن نشست همی آن کنند که شما خود دانید و اگر جهودان چیزی از آن موسا بیابند، همچنین کنند. و من فرزند پیغامبرم و شما به این بیابان، آهنگ کشتن من کردید_ و نه از خدای ترسید و نه از روز رستاخیر و نه از روان پیغامبر شرم دارید. من تا اندر میان شما ام، خون کس نریختم و خواسته ی کس نستدم. به چه حجّت، خون من حلال دارید؟ و من به مدینه بودم، به گور جدّم. مرا آنجا دست باز نداشتید. و به مکّه آمدم، مرا بخواندید. شما که اهل کوفه اید، مرا نامه کردید و رسولان فرستادید_ یکی دو و ده. اکنون، من شما را آن گویم که موسا گفت قوم فرعون را: اگر به من نگروید، باری، از من زاستر شوید! من نیز می گویم اگر مرا یاری نکنید، باری، مکُشید_ تا باز حرم خدای شوم و آنجا بنشینم، تا این جهان بگذرد و به آن جهان پدید آید که حق که را بوده است." ء
پس هیچ کس مر حسین را جواب نداد
حسین گفت " الحمدلله که حجت خدای بر شما لازم شد". یکان یکان را آواز داد: یا شبث ابن ربعی و یا قیس ابن اشعث! و یا فلان و یا فلان!_ نه شما نامه کردید به من و مرا بخواندید؟ اکنون، مرا همی بکُشید؟
ایشان گفتند " ما نامه نکردیم به تو". ء
پس حسین نامه های ایشان بیاورد و به ایشان نمود
ایشان گفتند: " ما بیزاریم" ء
پس حسین باز صف آمد و بیستاد و چشم همی داشت تا ایشان ابتدا کنند به حرب. پس آن حرّ ابن یزید که از پیش بیامده بود و حسین را آگاه کرده بود، اسب بر انگیخت و نزدیک حسین آمد
حسین او را گفت" به چه کار آمدی ؟" ء
گفت " به آن که پیش تو کشته شوم." ء
حسین گفت " نوش باد تو را شهادت و بهشت! تو آزادمردی_ چنان که نام توست." ء

همان ( تفسیر طبری) صص397 و 398

تفسیر طبری : مقتل حسن ابن علی

2008-01-13T09:50:00.000+03:30

به نام او

و حسن چهل و شش ساله بود که از دنیا برفت. و حسن را بر جنازه بنهادند و خواستند که به تربت پیغامبر برند و آنجا دفن کنند. عایشه آگاه شد. بر اشتر نشست و بیامد و حسن را بر جنازه همی آوردند. عایشه گفت " همداستان نباشم که حسن را اینجا به گور کنید_ که این حجره ی من است." ء

پس مردمان بر عایشه بشوریدند و گفتند " تو سخت رویی همی کنی. یک بار بر آن اشتر نشستی و با پدرش_ روز جمل_ حرب کردی، تا چندان مسلمان اندر عصبیت تو کشته شدند و امروز، بر این اشتر نشستی و با جنازه ی پسرش همی حرب کنی. خود، حرمت پیغامبر فراموش کردی؟" ء

پس مردمان مدینه به دو گروه شدند: گروهی شیعت اهل بیت شدند و گروهی یار عایشه بودند. و جنگ خاست میان ایشان و خلقی کشته شد. وچندانی تیر بر جنازه ی حسن انداخته بودند که جنازه چون نیستانی بود. ء

پس حسین ابن علی گفت " حسن مرا وصیت کرده است که اگر چندان که یک کف خون ریخته می شود اندر آن که مرا هم پهلوی پیغامبر به گور کنید، حرب مکن و مرا به گورستان بر! " ء

پس حسن را به بقیع بردند و آنجا دفن کردند. ء

ترجمه ی تفسیر طبری (قصه ها) :فارسی قرن چهارم، ترجمه جمعی از علمای ماورا ء النهر؛ ویرایش متن جعفر مدرس صادقی._تهران نشر مرکز، 1374 صص: 389 و 390

تفسیر طبری 1

2008-01-12T09:58:00.000+03:30

به نام او

پس عبدالملک ابن مروان بیامد و به کوفه آمد و سر مصعب ببرید و بر درقه ای نهاد و همه پیران کوفه را بار داد

پیری از میان گریستن گرفت. عبدالملک او را گفت ای پیر چرا همی گریی؟

گفت اگر دستوری دهی تا بگویم. گفت اینجا که امیر المومنین نشسته است، عبیدالله بن زیاد را دیدم، سر حسین ابن علی پیش وی نهاده. و پس از آن مختار را دیدم، سر عبیدالله پیش وی نهاده. و پس مصعب ابن زبیر را دیدم نشسته و سر مختار پیش وی نهاده. و پس از آن اکنون امیرالمومنین را همی بینم نشسته، سر مصعب پیش نهاده. و همچنین هر باری ما را بار دادند تا بدیدیم و ندانیم پس از این چه خواهیم دیدن

ترجمه تفسیر طبری ( قصه ها)، ویرایش متن جعفر مدرس صادقی، تهران چاپ سوم 1374، نشر مرکز، ص 404

آیا صبح نزدیک نیست؟

2007-12-31T08:21:00.000+03:30

به نام او

خیزیم و دمی زنیم پیش از دم صبح

کاین صبح بسی دمد که ما دم نزنیم

خیام

نکو ملکی است ملک صبحگاهی

در آن پیدا کنی از هر چه خواهی

نظامی ، منظومه خسرو و شیرین ،آنجایی که شیرین از فراق بیتاب است و مناجات صبحگاهی او که زیباست و اثر بخش اگر خدا بخواهد

صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

دور فلک درنگ ندارد شتاب کن

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب

ما را ز جام باده گلگون خراب کن

خورشید می زمشرق ساغر طلوع کرد

گر برگ عیش می طلبی ترک خواب کن

حافظ

تقدیر و تشکر

2007-12-22T14:21:00.000+03:30

به نام او

این جریان تقدیر و تشکر در ابتدای پایان نامه هم خودش سوژه ای است در خور خنده و من هم که خودت می دانی تنها خوری توی

مرامم نیست به خصوص که مفت باشد و کوفت باشد و چیزی هم ازش کم نشود پس می گذارمش توی بلاگ تا تو هم ببینی
راستی که این آش شله قلمکاری که تازه بعد از پختنش فهمیدم چی بود اگر فهمیدم و تازه الان طراحی آزمایشش را کردم اگر کردم شایسته آن بود که به کسی یا چیزی تقدیم شود و همین بود که ذهنم به کار افتاد که چه کسی؟
خب شایسته ترین به روایت خیلی ها اوست نه؟ پس

تقدیم به خدا و صد و بیست و چهار هزار پیامبر مرسل و باقی اولیا و اوصیا

که خجالت کشیدم که او غنی است و هوای باقی رفقایش را هم دارد بگذار بدهیم به مستحقش

تقدیم به همه گرسنگان، قحطی زدگان، زلزله زدگان، مظلومان، مستضعفان، در راه ماندگان، بیماران قلبی عروقی، سکته مغذی شدگان ....ء

که این را هم فایده ای نیست که به فرض اینکه بتوانند به فرض در آن شرایط دهشت بار تنبانشان را بالا بکشند و زنده بمانند و این به دستشان برسد چه به دردشان می خورد که به قرصی نان محتاج ترند

شاید هم بهتر باشد از این فرصت استثنایی زندگیم استفاده کنم و تمام عقده های این من بی عرضه حیف نان را که در تمام عمر هر گز نتوانسته ام دل کسی را به دست آورم یا ذهن کسی را ولو در حد چند میلی ثانیه مشغول کنم و هر چه سعی کردم لا اقل خانواده احساس خطری بکنند و کاری. آنها هم چنان خیالشان از این جوان، سر به راه سر به زیر سر به هوای با حیای مومن جمع بود که از کبریت بی خطر

تقدیم به
بنفشه، ستاره، گل رخ، بهناز، سمانه، لیلی، سرو، رنگین کمان، باران، نوال، آتیانا، پری و خیلی های دیگر

یا لا اقل
تقدیم به
عشق اول و آخرم آناهیتا

اما نظر به اینکه اگر همچین می نوشتم، مدرک فوق لیسانس خودم که هیچ احتمالا مال استاد راهنمایم هم باطل می شد که هر چه نباشد دانشگاه مولود انقلابی گفتند و دره التاجی چیزی

پس کس دیگری نماند جز همان بیچاره ای که من و جوانهای پیزوری دیگری امثال من ( شما را نمی گویم که ) قرار است خوشحالش کنیم و اصلاً این تحقیق از اول هم مال همو بوده است که کار سی سال پیش غربیهاست پس

تقدیم به وطنم ایران

calvin & hobbes

2007-12-19T09:23:00.000+03:30

به نام او

ببین عکس این بابا واترسون شبیه توست ؟ یا من خیال می کنم؟

البته من به عینک و دماغ و سبیلش مشکوکم که نکند از این ماسک هاییه که همه اش با هم به عینک وصلن؟ و دیگه به دستاش که توی این عکس کجان و دارن چکار می کنن؟
خب مشکوک بودن به خالق کلوین و هوبس که چیز عجیبی نیست؟ هست؟

بگذریم راستش اول می خواستم درباره این رفیق جدید طبق معمول هرگز ندیده ام بنویسم و اینکه چه زود من هم مثل هزاران نفر دیگر با او صمیمی شدم و به کارهایش معتاد و یا اینکه این که بتوانی کودکی کسی را به یادش بیندازی چه کار بزرگ و ارزنده ای است چه به روش میازاکی چه واترسون و یا شوز ( که این یکی بماند برای بعد)؟

اما تفاوتی هست بین من و باقی یا بهتر است بگویم اکثر طرفدارهای او که من دوازده سال بعد از خاتمه آن ده سالی که این کمیک استریپ در حدود 2400 روزنامه جهان چاپ می شد تازه پیدایش کردم! و همین هست که از اول با اینکه هنوز همه کارهایش را نخوانده ام و ندیده ام دلخورم که چرا تمام شد؟
راستی غصه دارم که چرا کالوین 10 سال 6 ساله ماند و بعد تمام شد همان سوال اساسی همان درد که زمان نام دارد و اکثر هم نوعان من از بدو ورودشان به این جهان گذران داشته اند. انگار حدی هست برای هنر و خیال هر چند زیبا و دلفریب؟ نمی توانم بکنم و دلم می خواهد بچسبم ولی هیچ چیزی هیچ چیزی پایدار نیست، هست؟

نکته آخر اینکه من یک راه حلی برای از راست به چپ نوشتن در بلاگر پیدا کرده ام که به جای مثلاً همزه گذاشتن بعد از نقطه یا علامت تعجب. ء . جمله آخر همه پاراگرافها را سوالی می نویسم و با علامت ؟ تمام می کنم. راه خوبی است نه؟

http://en.wikipedia.org/wiki/CalvinandHobbes
http://progressiveboink.com/archive/calvinhobbes.htm

2007-12-17T09:55:00.000+03:30

به نام او
چه دردی است که حتی زمان هم مرهمش نیست همان که وقتی در کانون داستان قرار بود درباره کودکی بنویسیم و همه درباره جنگ نوشته بودیم یعنی کودکی مشترک نسل ما
انگار این حرفها را زده ام بارها و بارها با خود تو حتی بعد از خواندن همان داستانها یا وقت دیدن عکسهای کاوه گلستان، جهانگیر رزمی یا در سالروز آزادسازی خرمشهر... پس چرا سیر نمی شوم؟
چرا باز با هر عکسی، هر خاطره ای می روم به دنیایی که فراموش نکرده ام ولی دیگر نیست نه صدام یزید کافر و نه خمینی روح خدا

در خانه ما هم نواری هست از همانها که پدر و مادری با ذوق و شوق خرج بچه هایشان کرده اند، وقتی به شعرهایی که درآن عالم بچگی خوانده ام گوش می دهم تعجب می کنم و حتی شرمنده می شوم از آن همه شعار که یا درباره انقلاب است و 22 بهمن یا درباره جنگ
گوش کن
میگ ...میگ....میگ اومد
با راکتاش دراومد
بالا گرفت سرش را... دمش را
گفت به به چه شهر خوبی
الان خرابش می کنم
خدایا خدایا فانتوم میگو بگیره
اگه نگیره خلبان میگ بمیره

و من اینرا در مهمانی به عنوان شیرین زبانی می خوانده ام! و فقط حالا است که می فهمم تفاوتی هست انگار میان من و تو و هم نسلان ما مثلاً در اروپا که از تلویزیون چارلی براون می دیده اند و آستریکس و ابلیکس می خوانده اند
هنوز حرف دبیر ریاضیمان یادم هست که شما هیچ کدام طبیعی نیستید که توی شکم مادرهاتان، روی سرشان بمب و موشک می ریخته اند
که البته حرف راست است و زدن ندارد
نمی دانم چه چیزی است که مرا این طور به این خاک به این خانواده به این مردمی که روز به روز بوی عفنشان بیشتر می شود بسته. آنقدر که گاهی که این جایم دلم برای همین جا هم تنگ است

شاید آن چیزی که قبل از من و تو جوانان هم سن و سال حالای ما به خورد

ما به خورد این خاک به خورد این هوا داده اند
می توانیم انکار کنیم طفره برویم حتی رها کنیم و برویم به سرزمین بادمجانهای بدون تخم کانادایی یا هر جای دیگر که آزادتر است ، راحت تر و بی درد تر اما نمی توانیم فراموش کنیم
همان برزخی که الان هم در آن گرفتارم که هم اتاقی ام هر روز از در می آید با خبری تازه، دانشگاه میلواکی، نیوزیلند و حتی فیلیپین، دخترهای اوکراین، هنگ کنگ، بلا روس و... هر بار همان نتیجه و همان شعار که پس چکار می کنیم؟ ..... می ریم! ء

راستی این عکسها را از بلاگ جهانگیر رزمی برداشته ام
تو هم برو اگه نرفتی

http://www.jahangirrazmi.ir/
پس با تشکر از رفیق نا دیده ام جهانگیر

هادی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی

2007-11-26T09:36:00.000+03:30

به نام او
بالاخره رفتیم. بدون برنامه ریزی، بدون تجهیزات، بدون لباس مناسب و از همه مهمتر بدون عقل درست و حسابی
من و ابوذر و سلمان که بالاخره راضی شده بود و احمد که این آخری را که قرار بود ترمزمان باشد نتوانستیم حتی تا هلال احمر بالا بکشیم و در نتیجه ترمز بریده تا شیر پلا و از آنجا تا ایستگاه پنج رفتیم و بعد سرازیر شدیم پایین تا خوابگاه ولنجک خودمان.
البته بدون عقل زیرا که ما در این سفر همه حالات مختلف آب و هوایی ممکن را تجربه کردیم؛ باد، باران، تگرگ، برف، مه و آفتاب خوشبختانه به رعد بسنده شد و برق نگرفتمان ولی راستی که زیبا بود و من بی دوربین انگار چیزی را گم کرده ام سرگردان آن همه. حتی وقتی که باد تگرگ را مستقیم به صورتمان می کوبید یا آنجایی که باران خیس خیسمان کرده بود هم خوش بود. من که از ترس کلیه ام از هلال احمر به آن طرف تی شرت خیس عرقم را کنده بودم و گرمکن ورزشی ام را روی تن لختم پوشیده بودم، سلمان که اصلاً کاپشن و کلاه نداشت و چتر هادی هم که منفجرش کردیم بار قاطر بود تا یار شاطر و ابوذر که کفشهای تنگش موقع پایین رفتن ناخنهایش را توی گوشت فشار می داد.
و اما شاهکار من این که برای صبحانه طبق معمول خودم بیسکویت و شکلات صبحانه گرفته بودم که چون شب قبلش توی یخچال گذاشته بودم تنها به زحمت توانستیم خراشش بدهیم وحسرت به دل عطایش را به لقایش بخشیدیم. یکی از اساتیدم را هم دیدم که جای من پیرمرد تعجب کرد: اینجا چه می کنی؟
سلمان به عنوان یک تازه کار عالی بود و آنقدر نق نزد تا دست آخر مجبور شدم کوله را بدهم دستش که تازه آن وقت متوجه شد که با کوله راحت تر هم هست! ابوذر هم که خوش خلق بود و در نهایت که هر سه مان زنده رسیدیم. شکر خدا

حیف که عکسش را ندارم که اینجا بگذارم

بادبادک

2007-11-24T08:13:00.000+03:30

باز هم به نام او
هنوز نمی دانم چه مرگم است می ترسم تا آخر هم نفهمم
مثل همیشه با هم لبخند زدیم. همیشه در سفر می دیدمش. حتی اگر بهترین دوستم کنارم بود باز آنقدر تنها می شدم که او را ببینم. آخر می دانی من همیشه کنار پنجره می نشینم و بیرون را می پایم که گیجم می کند این همه آدم، درخت و سنگ که به سرعت می گذرند واقعاً چیز عجیبی است به خصوص آدمها که هر کدامشان یک پدر و یک مادر دارند و اغلبشان یک خانه، یک رختخواب و یک دل. ولی او فقط به من نگاه می کرد. چشمانش غمگین بود و بهت زده. سرم را می گردانم تا دیگر نبینمش اما نمی توانم دل از ستاره ها بکنم و باز بر می گردم سمت ستاره ها و کوههایی که از میان او پیدایند. با هم می گوییم تو واقعیت نداری ..... ولی من دوستت دارم. بعد من خوابیدم و خواب می دیدم که مثل یک بادبادک که نخش را به سقف اتوبوس بسته باشند دنبال اتوبوس پرواز می کنم

به نام او

به نظر می رسد که ذوق و قریحه ی نداشته ام ته کشیده است و هر چند اینجا حتی باران هم می آید باز من نمی توانم چیزی درست و حسابی برای وبلاگم پیدا کنم ( سوال این است که آیا هر گز توانسته ام؟ بگذریم) می دانم که تو هم گاه گاهی برای خودت چشمک می زنی، دست تکان می دهی یا توی آسانسور وقتی تنهایی جلوی آینه شکلک در می آوری ( تو یکی را که خوب می شناسم ) و اگر مرضت مثل من حادتر شود ممکن است برای خودت پیامک هم بفرستی ( چقدر حیف است که نمی شود به خودمان زنگ بزنیم، نه؟) و یا می توانی پای پست خودت بیست تا نظر بگذاری ( در واقع این برنامه بعدی من است! نمی دانی چقدر از این که چنین وبلاگ کپک زده ای دارم خوشحالم) بگذریم. حالا که کفگیر به ته دیگ خورده یکی از مطالب قدیمی ام را که ممکن است خوانده باشی اینجا می گذارم یعنی گذاشتم از پایین بریده شد به بالا چسبانده. هر چند به حافظه ی تو ایمان دارم؟

2007-11-17T08:09:00.000+03:30

به نام او
حدس زدم که باید او باشد، پشت در کمد پنهان شدم. البته پاهایم پیدا بود ولی ندید در را بست. فکر کردم جوانمردانه نیست که شاید دوباره این همه پله را بالا بیاید. رفتم. در را باز کردم. هنوز نرفته بود. پرسید: پُر کردی؟ گفتم: نه! واسه من خیلی کار سختیه! و فرم نظر سنجی را بدستش دادم. تشکر کرد و رفت فرم درباره وضعیت فرهنگی دانشگاه بود مثلاً وضع اردوها، جو اسلامی، وضع حجاب و از این قبیل و پنج حالت داشت از خیلی خوب تا خیلی بد

مقالات شمس: توبه نَصّوح

2007-11-04T08:31:00.000+03:30

به نام او

بعضی گفته اند که شخصی بود که روی او روی زنان بود، اما او مرد بود و آلت مردان داشت: کامل، بی علّت و بی عنّت. در حمّام زنان دلّاکی کردی. سی سال این کار می کرد. تا روزی، در حمّام، مرواریدی بزرگ از گوش دختر ملک گم شد. گفتند " در حمام گم شده است. فرو روید، تا سوراخ بینی همه را بجویید!" و سرهنگان در و بام حمّام را گرفته. او در خلوتی در آمد. از ترس می لرزید که "نوبت به من خواهد رسیدن" و سجده ی پیاپی می کرد و عهد می کرد با خدا که "اگر این بار خلاص یابم، باقی همه عمر گرد این حرکت نگردم. خدایا، بعد از این، دلّاکی زنان نکنم. اقرار کردم به خدایی تو. اگر این بار از من دفع گردانی، هرگز نصّوح به این گناه باز نگردد." ء
در این تضرّع بود که آواز آمد که "همه را جستیم. نصّوح را بجویید!" ء
بی هوش شد به حق پیوست سرش.ء
آواز آمد که "یافته شد."ء
گفتند "لا حول در حقّ او گمان بد بردیم. تا بیاید دختر ملک را بمالد که البتّه مالیدن او می خواهد."ء
نصّوح گفت" دست من امروز به کار نیست درد زُهم گرفته است و تب."ء

صحابه توبه کردندی و باز شکستندی. فرمود که "همچون توبه نصّوح توبه کنید که او سی سال دیگر بزیست، هرگز رجوع نکرد."

همان مقالات شمس صفحه 35-36

ketabkhaneyegooya

2007-10-27T10:14:00.000+03:30

به نام او

آنقدر ذوق زده شدم که بلافاصله این لینک را اینجا می گذارم...راستی که کار ارزنده ایست

http://ketabkhaneyegooya.blogspot.com

صلوات

2007-10-20T08:11:00.000+03:30

به نام او

گفت: این صلوات معادل چند صد یا چند هزار صلوات است
گفتم: صلوات فرستادن خوب است و پر برکت اما صلوات بودن چیز دیگریست بکوش تا آن شوی
پرسید: یعنی چه؟
گفتم: صلوات یعنی از خدا خواستن که بر محمد و خاندانش درود بفرستد و از طرف دیگر یادآوری و ذکر آنها است هم برای دیگران (جمع) و با صدای بلند و هم برای خود (فرد) شاید حتی در دل. اما از آنجا که دین ما و زندگی حاصل از آن و همه اعمال ما حاصل و ادامه رسالت پیغمبر است و او در همه اعمال ما شریک است پس اگر مسلمان تر شویم صلوات شده ایم بر او و خاندانش. یعنی به طور طبیعی درود خداوند از حاصل اعمال ما به رسول می رسد از سوی دیگر اگر به صورتی باشیم که در اخلاق و در رفتار دیگران بتوانند مسلمانی ما را و ادامه راه حضرت را در ما ببینند و مستقیم و یا غیر مستقیم به یاد او بیفتند پس ذکر صلوات شده ایم برای دیگران و اگر به یاد حضرت باشیم و او را راستی دوست داشته باشیم پس حقیقت صلوات برای خودمان هم حاصل آمده که البته همه اینها مراتب دارد و راه بی انتهاست

http://www.youtube.com/watch?v=dbIaetu85OM

تن شکستگی و دل شکستگی

2007-10-08T08:02:00.000+03:30

به نام او

روزه شکستن تن است به قول شمس قدما تن شکسته می شدند تا دل شکسته شوند. برادران در این ماه حواسمان به دل هم باشد و به دل خودمان که نرنجیم و نرنجانیم و قدر بدانیم

رمضان مبارک

2007-09-11T13:33:00.000+03:30

به نام او

یک ماهی می روم مرخصی و پست جدیدی نمی گذارم. التماس دعا

مقالات شمس: سنّت پدر

2007-09-08T09:05:00.000+03:30

هر کسی تاریخ فتوّت می گویند که به آدم رسید، چنین بود و چون به ابراهیم رسید، چنین بود و چون به امیرالمومنین علی رسید، چنین بود. هر یکی می گفتند به اندازه خویش_ به نوبت
چون نوبت به من رسید، هر چند الحاح کردند، من چیزی نگفتم. گفتم: من نمی گویم
آنجا درویشی بود، سری فرو آورد و او هیچ نگفته بود
میلم شد به گفتن. گفتم: آدمی می باید که در همه ی عمر، یک بار زلّت ( گناه ) کند، اگر کند. باقی عمر، مستغفر آن باشد_ بر سنّت پدر. و آغاز کردم تقریر زلّت آدم و توبه ی او.
**********************
مرجع: مقالات شمس/ شمس الدین محمد تبریزی؛ ویرایش متن جعفر مدرس صادقی.- تهران: نشر مرکز، 1373 صفحه 268

طب کودکان نلسون

2007-09-08T08:58:00.000+03:30

به نام او
پرسید: چی می خونی؟

جلد را نشانش دادم: طب کودکان نلسون

خندید و پرسید از کجا به این رسیدی؟

گفتم: می خوام ببینم چرا رشدم متوقف شده

چی؟

ببین... اِ.... مثلاً تکامل حرکتی ظریف

از 3.5 ماهگی جغجغه را می گیرد
از 4 ماهگی برای گرفتن اشیا دست دراز می کند
از 5.5 ماهگی اشیا را دست به دست می کند
از 8 ماهگی با شست و انگشت اشاره می گیرد
از 12 ماهگی کتاب را ورق می زند
از 13 ماهگی خط خطی می کند
از 15 ماهگی با دو مکعب برج می سازد
از 22 ماهگی با 6 مکعب برج می سازد

خب جالبه ولی چه دخلی به تو داره؟

این اتفاقات تو زندگی واقعاً مهمن... حالا فکر می کنی من چند ماهمه؟... 302 ماه و الان مدتهاست که رشدم متوقف شده یعنی هیچ اتفاق مهمی نیافتاده.... هیچ اتفاقی
کمی چپ چپ نگاهم می کند، بعد دست آخر چون کار دیگری به ذهنش نمی رسد می خندد
*****************************
تکامل ارتباط و زبان
از 1.5 ماهگی در پاسخ به صورت یا صدا لبخند می زند
از 6 ماهگی کلمات نا مفهوم یک هجایی می گوید
از 7 ماهگی با گفتن نه منع می شود
از 7 ماهگی از فرمانهای یک مرحله ای همراه با اشاره پیروی می کند
از 10 ماهگی از فرمانهای یک مرحله ای بدون اشاره پیروی می کند
از 12 ماهگی اولین کلمات واقعی را بیان می کند
از 15 ماهگی 4-6 کلمه می گوید
از 18 ماهگی 10-15 کلمه می گوید
از 19 ماهگی جملات دو کلمه ای می گوید
یاد چیز بامزه ای افتادم داداش من خیلی دیر زبان باز کرد طوری که مادرم نگرانش شده بود یعنی اول مامان گفت بعد مدت سه، چهار ماه چیزی نگفت بعد یک جمله دو کلمه ای گفت: آذر بدو! الان که نگاه می کنم می بینم یک سری از این مراحل وسطی را جا انداخته
خودم از اون هم خنده دار ترم چون اولین کلمه ای که گفتم امام بود.... نه.... خب... خیلی هم تقصیر من نبود آخه من که خودم تصمیم نگرفته بودم سال 61 تو اهواز وسط جنگ به دنیا بیام.... گرفته بودم؟
راستی قاطی کردم که این پست اصلاً راجع به چی بود یا دیالوگ بود یا مونولوگ ( اگه فارسی اینا رو بلدی به منم یاد بده) به هر حال اگه تو می دونی که اولین کلمه ای که گفتی چی بوده یا چیز دیگه ای به نظرت می رسد نظر بده ولی لطفاً نه این جوری که
یادش هست چه کلمه ای گفته بوده است و از این قبیل
آهان یادم اومد مرجع
1.طب اطفال نلسون 1998 ترجمه و تلخیص الهام طلا چیان، پگاه سر خیل، آرزو پور اسماعیلی.- تهران: موسسه فرهنگی انتشاراتی تیمور زاده: نشر طبیب، 1379 .
2. مادرم
این یکی را هم می نویسم چون راستی جالب است و دانستنش ضرری ندارد
تکامل شناختی
از 2 ماهگی چند لحظه به محلی که شی ناپدید شده خیره می شود.
از 4 ماهگی به دستهایش خیره می شود
از 8 ماهگی شی پنهان شده را پیدا می کند
از 12 ماهگی بازیهای تقلیدی خود محور انجام می دهد ( تظاهر به نوشیدن از فنجان
از 17 ماهگی از چوب برای رسیدن به اسباب بازی استفاده می کند
از 17 ماهگی بازی تقلیدی با عروسک انجام می دهد

نیمه شعبان مبارک

2007-08-28T11:03:00.000+03:30

به نام او

پیر طریقت گفت:ای مسکین! اگر نتوانی که به او تقّرب جویی، باری به دل اولیاش تقّرب جوی، که بر دل ایشان اطلاع کند، هر که را در دل ایشان بیند، وی را به دوست گیرد

******************************************

پیر طریقت گفت: سخنان خواجه عبدالله انصاری/ گردآورنده: بهروز ثروتیان- تهران: امیرکبیر، 1375

شعبان

2007-08-22T11:23:00.000+03:30

به نام او

تازگی آدرس وبلاگم را به یکی از رفقا داده بودم که گفت: پسر تو چقدر خفنی؟
گفتم: هه! نمی دونستی؟
خب حالا که لو رفته ام در ادامه خفن بازی سابق می خواستم یادآوری کنم که ماه شعبان است و به قول حضرت حافظ

ماه شعبان مده از دست قدح کاین خورشید
از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

و حالا اگر تو هم مثل من هنوز دست خالی مانده ای ولی امید هدایت و کمال داری و یادت هست که پارسال عید فطر چه حالی داشتی و چه پیام کوتاهی فرستاده بودی (شاید هم فقط پیام کوتاه بوده و حالی نداشتی ولی من یادمه) بد نیست که از شعبان برای رمضان دور خیز کنی که به قول یعقوب در قرآن
بدرستیکه از روح خداوند نا امید نمی شوند مگر قوم کافران
سوره یوسف آیه 87
به هر حال اگر تا به حال مناجات شعبانیه را نخوانده ای به امتحانش می ارزد خیلی زیباست

miyazaki

2007-08-20T11:06:00.000+03:30

به نام او
ظاهراً همه قهرمانهای من به جای ورزشکارها و هنرمندان جوان، پیرمردهای حداقل بالای 60 سالند. این یکی هنوز هم مثل اسب کار می کند؛ مثل یک ژاپنی واقعی و مثل شخصیتهای فیلمهایش

به قول خودش از آخرین هاست. یعنی وقتی که مثلاً به نقاشهای منظره ساز فکر می کنی که نسلشان منقرض شده یا خیلی هنرمندهای دیگر میفهمی که این پیرمرد نیز تاریخش رو به انقضاست. او که می تواند از آن سر دنیا مرا باز و باز سرگردان کند تا نتوانم قاطع درباره هنر حرف بزنم و هر وقت می خواهم لا اقل پیش خودم و یواشکی به نوعی دست و پای خیال را ببندم یادم می آید که عاشق فیلمهای اویم که پرند از خیال و راز و پر از پرواز یکبار سوار اژدها، یکبار سوار پارا گلایدر و بار دیگر سوار جارو

شاید این همه خیال این دنیا های گاه دور دور همه سرپوشی باشد برای بدبینی شدید او. چرا بدبین است و خیلی هم و خودش هم قبول دارد. مثلاً دنیایی را تصور کنید که در آن تمدن صنعتی نابود شده است و زمین خودش را به شکل جدیدی از حیات عادت داده با جنگلهای سمّی و حشرات غول پیکر و انسانها که در جاهای باقیمانده زمین دارند جان می کنند که باغ و مزرعه شان کپک نزند و خارج از دهاتشان همیشه ماسک دارند و با همه بدبختی مشترکشان هنوز این دهات تانک می سازد تا دهات همسایه را تصرف کند و با هم در جنگند

خوب طبیعی است که چنین دنیایی بایستی دست کم هزار سال بعد از زمان ما باشد که بشود چنین فیلمی را تحمل کرد که هست. اینجاست که نمی توانم خودم را نگه دارم و نگویم چه فیلم فوق العاده ایست این " نااُسیکا شاهزاده دره باد" و مثل همیشه قهرمان داستان به طور طبیعی انسان است و قربانی همه چیز از تاریخ تا طبیعت و با این همه، همه را دوست دارد و بین همه صلح برقرار می کند و دست آخر پیروز است

شخصیتهای منفی حتی جذاب ترند مثلاً در فیلم شاهزاده مونونوکه زن زیبا و جاه طلبی هست که می خواهد ریشه جنگل را بخشکاند و از طرف دیگر همین شخص آنقدر با مردمش مهربان است که حتی جذامی ها به او مدیونند و حاضر به فدا کاری برای اویند. می بینی این خیالات خیلی واقعی تر از خیلی فیلمهای دیگری است که در همین زمان حال و همین شهر اتفاق می افتد و بین سیاه و سفیدش هیچ خاکستری ای نمی بینی
درک فوق العاده در کارهای او و کیفیت بالای جزئیات همه چیز، کودکی، پیری، درخشش فلز، حرکت ابرها و ... باعث می شود که بارها بتوانم این فیلمها را تماشا کنم و چیزهایی را که یادم رفته به یاد بیاورم مثل کودکی

ناقص می ماند اگر نگویم که این انیماتور بزرگ آهنگساز بزرگی هم در کنار خود دارد " جو هیساییشی" که این یکی بماند برای یک پست دیگر
اما درود بر هایائو میازاکی

********************************

مراجع: یکی مصاحبه میازاکی با گاردین بود و دیگری فیلمی تحت عنوان

the birch story of studio ghibli

که می توانی از گوگل دانلود کنی

مثنوی و قرآن

2007-08-13T11:32:00.000+03:30

به نام او

راستی هیچ دقت کرده ای که مثنوی چه پر است از تفسیر و آن هم چه تفسیر زیبایی! مثلاً آیات 87 و 88 سوره انبیا را بخوان و بعد این تعبیر مولانا را از دفتر دوم مثنوی را ببین که

این جهان دریا و تن ماهی و روح

یونس محجوب از نور صبوح

گر مسبّح باشد از ماهی رهید

ورنه در وی هضم گشت و ناپدید

صحبت تاریکی است تاریکی ای که در شکم تنگ و تاریک ماهی که تازه خود ماهی در عمق اقیانوس گم است و اگر بدانیم که همه ما یونسیم و امکان هضم شدن در این تاریکی تن و راه نجات که

کذلک ننجی المومنین

*****************************

این پست و این مطلب را بعد از قرآن و مثنوی مدیون آیت الله شجاعی هم هستم

مقالات محمد شجاعی-تهران: سروش چاپ هفتم- جلد اول صفحات 45و 46

Sempe

2007-08-06T12:10:00.000+03:30

به نام او

اینجا برای چی می خندیدی؟ حالا دیگر سیگار نمی کشی نه؟ جوونیهات خوش تیپ بودی ها

از آن چهره خندان پیرمردی به جا مانده است هر چند حالا دیگر سیاه و سفبد نیست و چشمهای آبی و پوست ضمختش مرا به یاد دریا و ساحل شنی می اندازد نگاهش که می کنم دلم می گیرد پوست گردنش کش آمده و چروک خورده این پیرمرد همانقدر برایم اسطوره است که نا شناخته
فقط گاهی با او خندیده ام، فکر کرده ام و .... زندگی

دوباره می گویم
هیچ پایانی خوش نیست....... هیچ پایانی

اما بعضی چیزها پایان ندارد

شاید دوستی بین من و او که هیچ وقت همدیگر را ندیده ایم. حتی مرگ او و یا مرگ من یا هر دو نمی تواند پایان این باشد. می تواند؟
چقدر این دنیای لعنتی بزرگ است که ما از هم دوریم و چقدر کوچک است که من و تو از دو سر دنیا هم دیگر را می فهمیم و چیز مشترکی را حس می کنیم

مقالات شمس

2007-08-05T12:08:00.000+03:30

به نام او

جُنید را کودکان با همدیگر می نمودند که این آن است که برای خدا همه شب بیدار می دارد
جنید گفت نشاید که ظنّ ایشان را خطا کنیم. آن چه تا نیمه شب بیدار می بود، تا روز عادت کرد بیدار بودن
اکنون، باشد که برکات اعتقادهای معتقدان اثر کند در آن کس

**************************************

مرجع: مقالات شمس همان آدرس قبلی ها

سیرت رسول الله 2

2007-07-22T11:06:00.000+03:30

به نام او
و دیگر چون سیّد ( پیغمبر بعد از غزو حُنین ) قسمت غنایم بکرد و روسّای قریش و مهتران دیگر قبایل نصیبه بداد و انصار را هیچ نداد، انصار برنجیدند و به سخن در آمدند و هر کسی چیزی گفتند. گفتند که پیغامبر خدای قوم خویش را باز یافت و اکنون التفات به ما نمی کند
و سعد ابن عباده چون چنان دید، بر خاست و به خدمت سیّد آمد و گفت یا رسول الله، از بهر آن که تو غنایم حُنَین بر قریش و دیگر قبایل عرب قسمت کردی و انصار را هیچ ندادی، ایشان رنجیده اند و هر کسی سخنی می گویند
سیّد گفت تو کجا بودی یا سعد که ایشان را جواب ندادی؟
سعد گفت یا رسول الله من یکی از ایشانم و سخن من نشنوند
پس سید گفت یا سعد، برو و ایشان را حاضر کن و ایشان را چون حاضر کردی، مرا خبر ده
سعد برفت و انصار را حاضر کرد و بیامد و سیّد را خبر کرد و حظیره ای بود آن جایگاه و سیّد فرموده بود که انصار در آن حظیره جمع شوند و سعد ابن عباده از حضور ایشان خبر باز سیّد داد
سیّد بر خاست و به پیش ایشان رفت و چون بنشست، اول خطبه کرد و حمد و ثنای خدای بگفت. بعد از آن، روی به انصار کرد و گفت ای جمع انصار، این چه سخن است که از شما به ما رسانیدند و این چه رنجیدن است که شما رنجیده اید؟ نه چون من برِ شما آمدم، همه گمراه بودید و به واسطه ی من حق تعالا شما را هدایت داد و مسلمانی روزی شما کرد؟ آخر نه شما درویش بودید و به واسطه ی من توانگر شدید؟ آخر، نه خود به خود دشمن بودید و نمی توانستید با یکدیگر نشستن و به واسطه ی من اُلفت در میان شما افتاد و آن عداوت از میانِ شما برخاست؟
بعد از آن انصار گفتند بلی یا رسول الله که فضل و منّت خدای و آن تو که رسول خدایی بر ما بسیار است در همه حال
بعد از آن سیّد گفت این خود نیکوست که گفتید. لیکن جواب سخن مرا باز دهید
انصار گفتند یا رسول الله، جواب سخن تو را چه باز دهیم؟ بیش از این نمی توانیم گفتن که فضل و منّت خدای و رسول در همه حال بیشتر است
سیّد گفت لا بل که اگر خواهید جواب سخن ما توانید گفتن، چنان که در آن جواب صادق باشید و هیچ خلاف نکرده باشید
انصار خاموش شدند و گفتند پیغامبر بهتر داند
آن گاه سیّد گفت ای قوم انصار، جواب توانید گفتن مرا که چون برِ ما آمدی، تو را به راست نمی داشتند و ما تو را به راست داشتیم و عاجز دشمن خود بودی و ما تو را نصرت دادیم و درویش بودی و ما با تو موسات کردیم و تو را از شهر و بوم خود رانده بودند و ما تو را پیش خود جای باز دادیم. و چون این همه بگفته بود دیگر ایشان را گفت ای قوم انصار، شاید که شما به این قدر حطام دنیا که ما به دیگران دادیم و به شما ندادیم خشم گیرید؟ ندانید که ما از بهر آن به ایشان دادیم که تالّف و استمالت ایشان کنیم، تا به آن سبب رغبت کنند و به اسلام در آیند؟ و شما را حاجت به تالّف و استمالت نیست و نبوده است که صدق شما موجود است و قوّت ایمان شما ظاهر است و محقّق است. و دیگر، ای انصار، شما راضی نباشید که دیگران با گاو و اشتر و گوسفند باز خانه ها روند و شما با رسول خدای باز خانه ها روید؟ و به آن خدای که جان محمّد در یَدِ وی است که اگر نه هجرت بودی و فضیلت آن که من نیز یکی از شما بودمی. و دیگر به خدای سوگند یاد می کنم که اگر همه مردم به جانبی شوند و انصار تنها به یک جانب شوند، من به آن جانب شوم که انصار رفته باشند. و بعد از این سخن ها، ایشان را دعای خیر گفت و گفت بار خدایا، تو رحمت کن بر انصار و بر فرزندان انصار و بر فرزندان فرزندان انصار!ء
پس چون سیّد این سخن بگفت، ایشان به گریه در آمدند و چندانی بگریستند که محاسن ایشان به آب دیده های ایشان تر شد و همه به یکبار آواز برداشتند و گفتند یا رسول الله، راضی شدیم که عالم دیگران را باشد و تو ما را باشی ....ء

سیرت رسول الله، ترجمه ی سیرت ابن اسحاق از روایت عبدالملک ابن هشام، ویرایش متن جعفر مدرس صادقی، تهران چاپ اول 1373، ص 476